SŁOWNIK BIOGRAFICZNY

Żołnierzy 2 Korpusu Polskiego



Drukuj
http://indeks2kp.pl/wp-content/uploads/2020/08/nopic.jpg

Janina Lutyk-Zapadko-Mirska


29 lipca 1925r. – 20 sierpnia 1997r.
IMIĘ: Janina
NAZWISKO: Lutyk-Zapadko-Mirska
IMIĘ OJCA: Witold
IMIĘ MATKI: Tatiana
NAZWISKO RODOWE MATKI: Smirnow
DATA URODZENIA: 29 lipca 1925r.
MIEJSCE URODZENIA: Kowno
DATA ŚMIERCI: 20 sierpnia 1997r.
MIEJSCE ŚMIERCI: Waszyngton
MIEJSCE POCHÓWKU:
ŻYCIE PRZED II WOJNĄ ŚWIATOWĄ

rodzice właściciele majątku ziemskiego na Litwie kowieńskiej.
Naukę początkową pobierała w domu, następnie była uczennicą Gimnazjum im.A.Mickiewicza w Kownie.
W 1938r. rodzina przeniosła sie do Warszawy, gdzie kontynuowała naukę w Gimnazjum i Liceum im.J.Słowackiego.

LOSY W CZASIE II WOJNY ŚWIATOWEJ (PRZED WSTĄPIENIEM DO ARMII ANDERSA)

Maturę zdała w 1944r. na tajnych kompletach i podjęła studia na Wydziale Architektury tajnej Politechniki Warszawskiej.
W konspiracji od 1940r., jako harcerka 58 WZDH, w Małym Sabotażu „Wawer”.
Od 1943r. wprowadzona przez brata do tworzącego się Kedywu, była jako „Scarlett” pierwszą łączniczką II Plutonu „Agatu”, potem łączniczką 2 Kompanii „Parasola”.
Mieszkanie – przy ul.Wilanowskiej 18, które zajmowała razem z bratem, oddała do dyspozycji „Agatu”W maju 1944r. – „Scarlett” ukończyła z pierwszą lokatą klasę żeńską kursu Szkoły Podchorążych Szarych Szeregów „Agricola”, w stopniu plutonowego podchorążego.Osiągała bardzo dobre wyniki w ćwiczeniach strzeleckich.
Jako jedna z najlepszch została powołana na kurs instruktorów broni, pełniła funkcję instruktorki Szkoły Niższych Dowódców Szarych Szeregów „Belweder”.
Jako łączniczka i wywiadowczyni II plutonu przeprowadziła rozpoznania przed wielu akcjami bojowymi,brała w nich udział dowożąc uczestnikom i odbierając od nich broń i dokumenty.
Bezpośrednio uczestniczyła w akcjach: „Wilanów”, „Kretschmann”, we wrześniu 1943r., „Braun”-XII.1943r., „Płochocin”-IV.1944r., „Gresser” i „Stamm” – 05.1944r., „Hahn”-VI.1944r.
W Powstaniu Warszawskim przeszła cały szlak bojowy w II plutonie 2 kompanii „Parasola”, trzykrotnie
przechodząc z oddziałami kanałami.
Brała udział w krwawej obronie Przyczółka Czerniakowskiego.Pod koniec września 1944r. znalazła się w 200-osobowej grupie, która przeszła kanałami na Mokotów.
25.09.1944r. po 17-godzinnym błądzeniu po kanałach przeszła w grupie dziewcząt „Parasola” z Mokotowa do Sródmieścia.
Po przejściu tym zachorowała na zapalenie płuc.Po kapitulacji Warszawy wyszła z miasta z ludnością cywilną.
Przez kilka miesięcy przebywała w Częstochowie.Na początku 1945r. powróciła do Warszawy.
Uczestniczyła w akcji ekshumacji polegych koleżanek i kolegów i przygotowaniu ich kwatery na warszawskich Powązkach.
Aresztoana przez UB, zdołała zbiec i przez Czechosłowację dotarła do Włoch.

PRZEBIEG SŁUŻBY W ARMII ANDERSA

14 października 1945r. – 17 kompania PWSK 2 Korpusu Polskiego.
W lutym 1946r. została oddelegowana na studia inżynierskie w Bolonii, a następnie w Rzymie.
Tam wyszła za mąż za swego dowódcę z „Parasola”, por.Jerzego Aleksandra Zapadko.
Po przeniesieniu 2 Korpusu Polskiego do Wielkiej Brytanii, kontynuowała studia na Wydziale Inżynierii Lądowo-Wodnej Polish Uniwersity College w Londynie i ukończyła je otrzymując dyplom inżyniera w 1951r.

LOSY POWOJENNE

Zyli w bardzo trudnych warunkach materialnych.
W 1954r. wyjechała z mężem do USA do Waszyngtonu.
Janina pracowała jako inżynier-konstruktor.Była ekspertką od konstruowania budowli wytrzymałych na trzęsienia ziemi.
Służąc pomocą charytatywną dla kraju- m.in.dla Zakłdu dla Niewidomych w Laskach i Zakł.im.Brata Alberta i wspomagając finansowo Srodowisko „Parasola”, równocześnie razem z mężem prowadziła ożywioną działal ność społeczną wśród Polonii amerykańskiej.
Pracowała w Kongresie Polonii Amerykańskiej i zajęła kierownicze stanowisko w US Veterans Administration /Departament Spraw Weteranów/.
W latach 90-tych, będąc na emeryturze była prezesem Fundacji Kulturalnej SPK w Waszyngtonie.
Uczestniczyła w pracach Fundacji Jana Pawła II, czynnie wspierała akcję ratowania kobiet chorych na raka piersi, prowadzoną przez Irenę Kozmińską, żonę ambasadora RP w USA.
W 1994r. z mężem odwiedziła Warszawę w rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego.
Zmarła nagle 21 sierpnia 1997r. na atak serca.Pochowana w Waszyngtonie.

POSIADANE ODZNACZENIA

Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari V kl.
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami VI.1944r.
Krzyż Walecznych – 08.1944r.

MIEJSCE ZAMIESZKANIA PO WOJNIE
USA – Waszyngton
INNE INFORMACJE (NP DOTYCZĄCE RODZINY, ITP)

mąż por.Jerzy Aleksander Zapadko-Mirski

ŹRÓDŁO DANYCH BIOGRAFICZNYCH

J.Nowak-Jeziorański -„Scarlett” – Zwoje nr1/5 1998
Kunicki – „Cichy front”
Słownik biograficzny kobiet odznaczonych Orderem Wojennym Virtuti Militari”pod red.E.Zawackiej – Toruń 2005
Kujawsko-Pomorska Bibioteka Cyfrowa Muzeum Powstania Warszawskiego 1044

SKANY / FOTOGRAFIE
OPIS ZAŁĄCZONYCH MATERIAŁÓW


AllEscortAllEscort