Czego szukasz, przyjacielu?

Bolesław Rihak w 1926 r. zdał maturę w Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym im. St. Staszica w Stanisławowie. Od 15.07.1928 r. do 20.05.1929 r. był słuchaczem Szkoły Podchorążych Piechoty nr 2 w Tomaszowie Lubelskim, którą ukończył z wynikiem dobrym i stopniem kaprala podchorążego. Praktykę po ukończeniu Podchorążówki odbył w dniach 20.05-20.09.1929 r. w 48 Pułku Piechoty w Stanisławowie jako dowódca drużyny. 17.02.1930 r. rozpoczął pracę w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Stanisławowie. W dniach 15.10-15.11.1931 r. odbył pierwsze ćwiczenia wojskowe rezerwy, a kolejne w dniach 15.08-15.09.1932 r. (zastępca dowódcy plutonu). Po tych ostatnich ćwiczeniach został awansowany do stopnia plutonowego podchorążego. W 1934 Bolesław Rihak został przeniesiony do Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych we Lwowie, gdzie pracował do 23.02.1940 r.

Jako urzędnik PKP czyli instytucji będącej częścią infrastruktury krytycznej państwa nie podlegał powszechnej mobilizacji wojskowej na wypadek wojny. W 1940 r. został wywieziony przez Sowietów w głąb ZSRR na roboty przymusowe. Zwolniony z niewoli sowieckiej na podstawie „amnestii” będącej wynikiem Układu Sikorski – Majski z dnia 30.07.1941 r.

Do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR pod dowództwem gen. W. Andersa został przyjęty 20.02.1942 r. i przydzielony jako dowódca drużyny do kompanii CKM 27 Pułku Piechoty 10 Dywizji Piechoty. Po ewakuacji oddziałów polskich w 1942 r. do Iranu pełnił funkcję dowódcy drużyny carrierów w plutonie rozpoznania Armii Polskiej na Wschodzie. 01.05.1943 r. awansowany do stopnia sierżanta podchorążego. Po utworzeniu 2 Korpusu podoficer 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Uczestnik całej kampanii włoskiej 2 Korpusu. Jako podoficer techniczny plutonu gospodarczego 4 Batalionu Strzelców Karpackich 3 DSK 2 Korpusu brał udział w walkach o Monte Cassino. Z dniem 15.10.1944 r. został przeniesiony na stanowisko oficera gospodarczego 7 Batalionu Strzelców Karpackich 3 DSK. Awansowany z dniem 01.11.1944 r. do stopnia podporucznika. We wrześniu 1946 r. wraz z 2 Korpusem został przetransportowany z Włoch do Wielkiej Brytanii.

Z dniem 2.02.1947 r. zgłosił się do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia (nr deklaracji 5786), deklarując powrót do Polski. Od kwietnia do października 1947 r. Bolesław Rihak przebywał w obozach repatriacyjnych w Wielkiej Brytanii (m.in. Hodgemoor Camp koło Amersham na płn-zach od Londynu), oczekując na wyjazd do Polski. 25.10.1947 r. przybył drogą morską z Wielkiej Brytanii do portu w Gdańsku. Początkowo zamieszkał w Międzyrzeczu, skąd wyjechał do rodziny mieszkającej we Wrocławiu. Zmarł we Wrocławiu w 1976 r.

polskie: Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami (Roz. Pers. 2 Korpusu 151/45), Medal Wojska po raz pierwszy (Roz. 7 Baonu SK 53/46), Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (Roz. Pers. 2 Korpusu 40/45, nr krzyża 11126); brytyjskie; 1939 – 1945 Star, Italy Star (Roz. 3 BSK 50/45)

Ojciec Antoni w momencie powrotu Bolesława do Polski w 1947 r. już nie żył.
Mama Ludwika po zakończeniu II wojny światowej mieszkała we Wrocławiu.
Żonaty ze Stefanią z domu Reiskittel (17.05.1908-05.02.1984)
Miał dwie córki: Annę (ur. 15.01.1934) oraz Bożenę Rihak-Żak (01.03.1949-17.09.2002).
Żona i córka Bożena są pochowane wraz z nim na cmentarzu Osobowice we Wrocławiu.

1. ppor. Bolesław Rihak – oficer 2 Korpusu, zdjęcie z kwestionariusza repatriacyjnego, maj 1947 r.
2. Kwestionariusz repatriacyjny Bolesława Rihaka z Wielkiej Brytanii do Polski wypełniony przez niego 22.05.1947 r.
3. Fragment żołnierskiej karty ewidencyjnej ppor. Bolesława Rihaka
źródło: archiwum Jacka Ogorzałka

Jacek Ogorzałek na podstawie ustaleń własnych oraz dokumentów z AIPN Oddział w Poznaniu; “Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich 1942-1987″ t.2 red. W. Maciejczyk, Londyn 1991; krzyz.montecassino.eu; archiwum WBH (sygn. II.56.10564)