Czego szukasz, przyjacielu?

Bolesław Rusiecki miał czworo rodzeństwa, w tym siostrę bliźniaczkę. Rodzice byli rolnikami. Przed II wojną światową był żołnierzem 2 Pułku Korpusu Ochrony Pogranicza “Karpaty” Batalion “Komańcza”.

Ze swym batalionem KOP walczył w kampanii wrześniowej 1939 r. Pododdział ten wchodził w skład 3 Brygady Górskiej Strzelców. 20 września pozostali przy życiu żołnierze z uwagi na atak Sowietów na Polskę przekroczyli granicę polsko-węgierską, gdzie zostają internowani :
“Kiedy wielka nadzieja na prowadzenie dalszej walki z wrogiem zniknęła, przekroczyłem wraz z kolegami – żołnierzami granicę polsko – węgierską, udając się z bólem w sercu na tułaczkę, ale z bronią w ręku i myślą, że walka o Polskę nieskończona”.
Po kilku miesiącach pobytu w obozie internowania Bolesław Rusiecki wraz z grupą kolegów przedostał się do Jugosławii. Z portu w Splicie na pokładzie polskiego statku “Warszawa” został ewakuowany do Libanu i następnie do Syrii, gdzie od kwietnia 1940 roku formowana była Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich:
“Brakowało mundurów, podstawowego wyekwipowania, nawet słomy do sienników, zalegano z żołdem, nie przydzielano właściwych racji żywnościowych. Francuzi tak jak we własnym kraju, tak i tutaj nie wierzyli w bezpośrednie zagrożenie, zarośli w zawstydzającym bałaganie. Na Polaków spoglądano z góry, kpiono z naszej przedwrześniowej słabości, wyśmiewano się z kampanii w Polsce”.
Bolesław Rusiecki przeszedł intensywne szkolenie wojskowe i wszystkie koleje losu żołnierzy Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Walczył w Tobruku w plutonie moździerzy:
“…byłem podekscytowany sprawnością działań tego rodzaju broni, by działały skutecznie, że obsługując je, czasem opadałem z sił i nerwy odmawiały mi posłuszeństwa, a cały system nerwowy nastawiony był na zniszczenie wroga”.

Po wycofaniu z lini frontu SBSK została rozformowana 3 maja 1942 roku, a na jej bazie w połączeniu z oddziałami ewakuowanymi z ZSRR została utworzona 3 Dywizja Strzelców Karpackich. Bolesław Rusiecki otrzymał do niej przydział – jako starszy strzelec 5 Batalionu Strzelców Karpackich 3 DSK 2 Korpusu (nr ewid. 1916/1). Uczestnik kampanii włoskiej Korpusu. W walkach Monte Cassino został przydzielony do 1 Karpackiego Batalionu Łączności. 17 maja 1944 roku został ranny w rękę i głowę. Do szpitala z pobojowiska został przewieziony w dniu, kiedy nad zrujnowanym klasztorem wzniesiono biało – czerwoną flagę. Po wyjściu ze szpitala powrócił do swojej macierzystej jednostki z, którą brał udział w dalszych walkach 3 DSK. Jak wspominał:
“Ostatnią moją walką z hitlerowcami była Bolonia, która też nas kosztowała dużo ofiar. I tu ludność witała nas entuzjastycznie i tu też na ratuszu zatknęliśmy polski sztandar”.

Po zakończeniu działań wojennych Bolesław Rusiecki zdecydował się na powrót do Polski. Wrócił w rodzinne strony, ale po pewnym czasie zamieszkał w Zielonej Górze. Zmarł 12 lutego 1989 roku. Został pochowany na Starym Cmentarzu przy ulicy Wrocławskiej.

polskie: Krzyż Walecznych po raz pierwszy (Rozkaz Person. 2 Korpusu 104/44 z dnia 1.11.1944), Krzyż Walecznych po raz drugi ( Rozkaz Person. 2 Korpusu 115/45 z dnia 18.02.1945), Medal Wojska, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 10948), Pamiątkowa Odznaka 3 DSK, Odznaka Pamiątkowa 2 Korpusu; brytyjskie: Gwiazda za Wojnę 1939 – 1945, Gwiazda Italii, Gwiazda Afryki i wiele innych.

żona Marianna Rusiecka (15.10.1928-06.01.2007) – pochowana wraz z mężem

Jacek Ogorzałek “Biogram Bolesława Rusieckiego”; zbiory Jacka Ogorzałka; Archiwum Państwowe w Zielonej Górze; “Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich: spis żołnierzy” red. M. Sas-Skowroński; “Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich 1942-1987″ t. 2 red. W. Maciejczyk, Londyn 1991; krzyz.montecassino.eu