Czego szukasz, przyjacielu?

Anatoliusz Wągrowski został powołany do służby wojskowej w 1933 roku przez Rejonową Komendę Uzupełnień w Wieluniu. 28 marca 1935 roku został wcielony do 44 Pułku Piechoty, do 3. kompanii strzeleckiej. 8 marca 1936 roku ukończył szkołę podoficerską, uzyskując stopień starszego strzelca oraz funkcję instruktora. Awansował wówczas na kaprala. 22 września 1936 roku został przeniesiony do rezerwy. W związku z mobilizacją 28 sierpnia 1939 roku ponownie został powołany do służby wojskowej i przydzielony do 31 Pułku Piechoty.
W dniu 19 lutego 1939 roku zawarł w Kraszewicach ślub kościelny z Marianną Pietrzak, pochodzącą z Kuźnicy Grabowskiej.

18 września 1939 roku Anatoliusz Wągrowski dostał się jako żołnierz WP w Łucku do niewoli sowieckiej. Początkowo przetrzymywano go w obozie jenieckim w Szepietówce, by po 8 października 1939 roku przewieźć go do sowieckiego obozu jenieckiego dla polskich żołnierzy w rejonie Równe-Lwów. Zwolniony z niewoli sowieckiej na mocy Układu Sikorski-Majski z dnia 30 lipca 1941 r.

2 września 1941 roku wstąpił w Tockoje do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR pod dowództwem gen. Władysława Andersa, otrzymując awans na plutonowego oraz funkcję dowódcy drużyny. 30 sierpnia 1942 roku wraz z armią ewakuował się do Iranu, a następnie 5 października 1942 roku wyjechał na Bliski Wschód. Po reorganizacji oddziałów polskich został żołnierzem 2 Korpusu. 20 stycznia 1944 roku przybył z Korpusem do Włoch, gdzie wziął udział w walkach z Niemcami początkowo jako żołnierz Kwatery Głównej 2 Korpusu, a następnie 2 kompanii Batalionu Sztabowego. Walczył między innymi o Monte Cassino, pod Ankoną i Bolonią. 1 września 1945 roku awansował na stopień sierżanta. 4 listopada 1946 roku przybył wraz z 2 Korpusem z Włoch do Anglii.

26 lipca 1947 roku Anatoliusz Wągrowski powrócił do Polski. 5 sierpnia 1947 roku został zdemobilizowany na podstawie rozkazu Naczelnego Dowódcy nr 0181 z dnia 18 sierpnia 1945 roku. 17 grudnia 1949 roku, rozkazem Ministra Obrony Narodowej nr 184 z dnia 7 grudnia 1948 roku, został przeniesiony do rezerwy. 8 stycznia 1950 roku urodził mu się syn, Krzysztof (zmarł w 1978 roku). Po powrocie do ojczyzny Anatoliusz Wągrowski pracował jako kierowca w PKS Wieluń i mieszkał w Kuźnicy Grabowskiej. Zmarł 23 marca 1969 roku w wieku 56 lat i został pochowany na cmentarzu w Kraszewicach.

polskie: Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nadany rozkazem Dowództwa II Korpusu nr 140/II z dnia 2 marca 1945 roku)

W aktach sowieckich figurował jako Anatol Wągrowski.
W 2009 został upamiętniony na pomniku żołnierzy bitwy pod Monte Cassino w Kuźnicy Grabowskiej (gmina Kraszewice, pow. Ostrzeszów, woj. wielkopolskie).
Wnuczką Anatoliusza Wągrowskiego jest Beata Klimek (ur. 1962) – prezydent Ostrowa Wlkp. od 09.12.2014 r.

Anatoliusz Wągrowski – żołnierz 2 Korpusu
Zdjęcia Anatoliusza Wągrowskiego w trakcie slużby wojskowej w II Rzeczypospolitej (nr 2 i 4) oraz w Armii gen. Andersa (nr 1, 3 i 6)
Legitymacja Krzyża Pamiątkowego Monte Cassino nadanego A. Wągrowskiego w 1945 r.
źródło: archiwum Jerzego Krzywaźni

Jerzy Krzywaźnia
Krzywaźnia Jerzy, Upamiętnienie bohaterów bitwy o Monte Cassino z Kuźnicy Grabowskiej, Rojów 2024, s. 7-10 https://wbc.poznan.pl/dlibra/publication/644423/edition/555469/content
https://wojciechgracz.pl/krewni/tree/Nasi_krewni/individual/X14381/Anatoliusz-Wagrowski (dane genealogiczne)
Indeks Represjonowanych IPN, krzyz.montecassino.eu, archiwum WBH
https://pulstygodnia.pl/pl/11_wiadomosci/633_powiat-ostrzeszowski/34338_kuznice-grabowska-ma-sie-w-sercu-jubileusz-600-lecia.html