Czego szukasz, przyjacielu?

Władysław Iwanowski urodził się w 1906 r. w Białej Podlaskiej w rodzinie o tradycjach patriotycznych. Jego rodzice – Józef oraz Zofia z Jeruzalskich Iwanowscy byli zaangażowani w działalność niepodległościową i antycarską, w konsekwencji czego ich majątek skonfiskowano, a ich samych zesłano na wschodnią Ukrainę. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości otrzymali odszkodowanie od rządu polskiego i zakupili dom w okolicach Brześcia nad Bugiem.
W latach 1919-1924 Władysław uczęszczał do gimnazjum humanistycznego w rodzinnym mieście, a następnie w latach 1925-1926 do gimnazjum w Brześciu nad Bugiem, gdzie 24.06.1926 r. zdał maturę. 01.09.1926 r. wstąpił do Wojska Polskiego, będąc w latach 1926-15.08.1929 r. słuchaczem Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Wraz z jej ukończeniem awansowany do stopnia podporucznika. Następnie nieprzerwanie do wybuchu II wojny światowej pełnił służbę czynną w Wojsku Polskim – początkowo w 38 Pułku Piechoty „Strzelców Lwowskich” (16.08.1929-23.10.1932), a następnie w 82 Pułku Piechoty (24.10.1932-23.03.1934). Po ukończeniu w dniach 17.01-31.07.1933 r. kursu oficerów broni pancernej w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Warszawie, dalszą służbę wojskową związał z tym typem broni w szeregach: 4 Batalionu Czołgów i Samochodów Pancernych (24.03.1934-03.05.1935), 4 Batalionu Pancernego (04.10.1935-22.03.1939) oraz od 23.03.1939 r. jako dowódca – 92 Samochodowej Kompanii Czołgów Rozpoznawczych z Brześcia nad Bugiem. 01.01.1932 r. awansowany do stopnia porucznika, a 19.03.1938 r. do stopnia kapitana broni pancernej.
Żonaty z Kamilą Iwanowską z d. Otto (1909-1985) miał dwóch synów: Leszka (ur. 1934 r.) i Janusza (ur. 1936 r.).

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. wraz z dowodzoną przez siebie 92 Samochodową Kompanią Czołgów Rozpoznawczych – walki z Niemcami na terenie Ziemi Łódzkiej i w okolicach Warszawy, a następnie wycofanie kompanii do Chełma i dalej na trasie Kowel-Równe-Tarnopol. W związku z wkroczeniem 17.09.1939 r. wojsk sowieckich na Kresy Wschodnie II RP ewakuował się z częścią żołnierzy kompanii na Węgry, a następnie do Francji, gdzie do sierpnia 1940 r. przebywał jako oficer 10 Brygady Kawalerii Pancernej.
W szeregach Brygady przeszedł szlak bojowy kampanii francuskiej 1940 r. Za wykazane męstwo w bitwie pod Montbard został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. Po zakończeniu działań wojennych we Francji nie zaprzestał służby – organizował ewakuację żołnierzy ze swojego oddziału przez Afrykę do Wielkiej Brytanii.

Od listopada 1942 r. zastępca dowódcy 4 Batalionu Czołgów Armii Polskiej na Wschodzie, przemianowanego w sierpniu 1943 r. na Pułk 4 Pancerny, który wszedł w skład 2 Brygady Pancernej 2 Korpusu. Uczestnik kampanii włoskiej Pułku. W dniach 12-18.05.1944 r. jako dowódca Zgrupowania Czołgów walczył ofiarnie wraz z żołnierzami Pułku 4 Pancernego „Skorpion” w bitwie o Monte Cassino. Poległ w niej dnia 18.05.1944 r. i spoczął na Polskim Cmentarzu Wojennym na wzgórzu montecassińskim. Dowódca 2 Brygady Czołgów gen. Bronisław Rakowski w swym rozkazie specjalnym nr 1 z dnia 25.05.1944 r. za okres bitwy podkreślił szczególne walory dowódcze i osobiste poległego kapitana Iwanowskiego.
Władysław Iwanowski został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino (nr 29664).

nie dotyczy

polskie – Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 29664)

żona Kamila Iwanowska z d. Otto (1909-1985)
synowie: Leszek (ur. 1934 r.) i Janusz (ur. 1936 r.)

Starszy brat Władysława Iwanowskiego – Aleksander (ur. 1902) brał udział w obronie Warszawy w 1939 r. Zmarł od ran 18 grudnia 1939 r. Pochowany na Cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie – kwatera B10, rząd 1, grób 25.

kpt. Władysław Iwanowski – oficer 2 Korpusu; źródło: archiwum rodzinne Janusza Iwanowskiego

archiwum rodzinne Janusza Iwanowskiego; Muzeum AK w Krakowie; krzyz.montecassino.eu; archiwum WBH