Czego szukasz, przyjacielu?

Ojciec Alojzego Kocurka – Wilhelm zginął w tragicznym wypadku na kopalni Ferdynand w 1905 r. Matka Zofia wyszła ponownie za mąż za Jan Hruszkę w roku 1911, który w roku 1915 zginął na wschodnim froncie podczas I wojny światowej. Matka Alojzego ponownie wyszła za mąż w roku 1922 za Karola Koniarka.
Od 1914 r., po ukończeniu niemieckiej Powszechnej Szkoły Ludowej Alojzy Koniarek uczył się ślusarstwa w fabryce maszyn Teodora Holtza i równocześnie uczęszczał do Wieczorowej Szkoły Dokształcającej. Po trzech latach nauki zdał egzamin na czeladnika ślusarskiego i pracował w fabryce maszyn kopalnianych Kania-Kuntze. W roku 1916 wstąpił do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” – gniazdo Bogucice. W lipcu 1918 r., podczas I wojny światowej, Alojzy został powołany do wojska niemieckiego i walczył na froncie zachodnim. Z wojny wrócił w grudniu 1918 r.
W marcu 1919 r. został przyjęty do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) i brał czynny udział z bronią w ręku we wszystkich trzech Powstaniach Śląskich. W III Powstaniu został awansowany do stopnia plutonowego. Za udział w powstaniach został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznym na Śląskiej Wstędze Walecznych I klasy, a w roku 1922 otrzymał Brązowy Medal Niepodległości.
W latach 1919 – 1925 pracował na kopalni Katowice. Od roku 1925 do 1939 pracował w magistracie miasta Katowice na stanowisku funkcjonariusza miejskiego. W roku 1925 wziął udział w miesięcznym szkoleniu wojskowym (w stopniu plutonowego) w 51 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych w Brzeżanach.
W roku 1930 wziął ślub z Magdaleną Kimel. Rodzina Kimel pochodziła z Bogucic i była właścicielem dużej kamienicy, w której Alojzy mieszkał wraz z rodziną do roku 1939. Z tego małżeństwa urodził się syn Teofil (1931-1996).

Pod koniec sierpnia 1939 r., w ramach powszechnej mobilizacji wojskowej Alojzy Kocurek otrzymał przydział do służby policyjnej Dyrekcji Policji w Katowicach, a potem walczył w Batalionie Mostów Kolejowych. Dnia 22 września przekroczył granicę polsko-węgierską i przebywał w obozie internowania w miejscowości Nagykanizsa na terenie Węgier.
W czerwcu 1940 r. udało mu się zbiec z obozu internowania i przez Jugosławię, Grecję i Turcję udał się do Palestyny. Tam zaciągnął się do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Od sierpnia do grudnia 1941 r. walczył w oblężonym Tobruku, a następnie przy zdobywaniu Gazali. W maju 1942 r. otrzymał przydział na dowódcę drużyny w stopniu plutonowego w 2 kompanii 1 Batalionu 3 Dywizji SBSK.

Po uformowaniu się 2 Korpusu Polskiego SBSK została przekształcona w 3 Dywizję Strzelców Karpackich w szeregach której Alojzy Kocurek brał udział we wszystkich bitwach stoczonych na terenie Włoch w czasie II wojny światowej jako plutonowy 1 Batalionu Strzelców Karpackich 3 DSK 2 Korpusu (nr ewid. 1900/3). Za udział w bitwie o Monte Cassino został odznaczony Krzyżem Walecznych i awansowany do stopnia sierżanta. Walczył też w bitwie o Ankonę oraz w bitwach o przełamanie Linii Gotów na stokach Apeninu Toskańskiego. Pełnił również funkcje podoficera broni i podoficera gospodarczego. Był także kierowcą dowódcy 3 DSK – gen. Bronisława Ducha. Po zakończeniu wojny Alojzy Kocurek w 1946 r. wyjechał z oddziałami 2 Korpusu z Włoch do Anglii, gdzie pełnił funkcję podoficera gospodarczego w różnych oddziałach Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia.

Po zakończeniu służby w Polskich Siłach Zbrojnych Alojzy Kocurek pozostał na emigracji w Anglii. Od września 1948 r. do lipca 1950 r. pracował w Gazowni w Cambridge – początkowo jako robotnik, a następnie jako monter rurociągów gazowych. Od sierpnia 1950 r. do końca roku 1953 pracował w firmie Ch. Ball w Letchworth (40 km na południowy zachód od Cambridge) przy montażu głównych rurociągów gazowych i wodnych. Potem znalazł zatrudnienie jako ślusarz w fabryce maszyny rolniczych Dorman Sprayer w Cambridge.
We wrześniu 1957 r. odwiedził go syn Teofil wraz z synową Elżbietą. Przebywali w Cambridge 2 miesiące. Syn namówił ojca do pogodzenia się z matką. Żona Alojzego – Magdalena przyjechała do Anglii w maju 1958 r. Ponieważ żona nie mogła zaadaptować się do realiów angielskich Alojzy i Magdalena Kocurek wrócili do Kraju we wrześniu 1962 r. Po powrocie do Polski mieli problemy mieszkaniowe. Mieszkali w jednym pokoju wynajętym u siostry Magdaleny – Franciszki Muc na ulicy Katowickiej w Bogucicach. Alojzy miał również problemy ze znalezieniem pracy. W połowie roku 1963 został zatrudniony w Fabryce Sprzętu Ratunkowego i Lamp Górniczych w Tarnowskich Górach jako ślusarz narzędziowy. Zmarł nagle 1 stycznia 1964 r. Został pochowany na cmentarzu w Katowicach – Bogucicach.

polskie: dwukrotnie Krzyż Walecznych na Śląskiej Wstędze Walecznych I klasy, Brązowy Medal Niepodległości (nadany w 1922 r.), Krzyż Walecznych, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 7140), Odznaka 3 Dywizji Strzelców Karpackich; brytyjskie: 1939-45 Star, Africa Star, Italy Star, The War Medal 1939-1945

żona – Magdalena z d. Kimel – ślub w roku 1930, zmarła w 1984 r.
syn Teofil (1931-1996)

1. sierż. Alojzy Kocurek – podoficer 2 Korpusu
2. Alojzy Kocurek (pierwszy z lewej) z gen. Bronisławem Duchem – dowódcą 3 Dywizji Strzelców Karpackich i gen. Haroldem Alexandrem, Włochy
źródło: archiwum rodzinne Jana Kocurka

biogram autorstwa bratanka Jana Kocurka; archiwum rodzinne Jana Kocurka; “Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich 1942-1987″, Londyn 1991; krzyz.montecassino.eu