Czego szukasz, przyjacielu?

Bolesław Dąbrowicz ukończył 7 klas Szkoły Powszechnej w Bolechowie (oddalonym 30 km od miejsca urodzenia – Rożniatowa) na Kresach Wschodnich II RP. Obowiązkową służbę wojskową odbywał od 15.03.1931 r. w 53 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych w Stryju (woj. stanisławowskie) – 1 kompania. 01.09.1931 r. został skierowany do Szkoły Podoficerskiej Pułku. Był jej słuchaczem w zakresie mechaniki samochodowej w okresie 21.09.1931-19.03.1932 r. Po jej ukończeniu został awansowany do stopnia starszego strzelca i przydzielony do auto kolumny. 20.07.1932 r. został awansowany do stopnia plutonowego i przeniesiony do rezerwy. Od września 1932 r. pracował na kolei leśnej w Dolinie (woj. stanisławowskie). Od marca 1936 r. odbył 6-tygodniowe ćwiczenia 1 kompanii 53 Pułku Piechoty jako drużynowy. Po nich został awansowany do stopnia sierżanta. 28.08.1939 r. został zmobilizowany do 11 Karpackiej Dywizji Piechoty.

W dniach 01.09-28.09.1939 r. Bolesław Dąbrowicz uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. w szeregach 11 Karpackiej Dywizji Piechoty jako kierowca dowódcy Dywizji. Uczestniczył w obronie okolic Krakowa, Przemyśla i Lwowa. Dostał się pod Lwowem do niewoli niemieckiej, z której udało mu się uciec. Następnie został wzięty do niewoli sowieckiej i wywieziony w głąb ZSRR.

Po zawarciu Układu Sikorski-Majski z 30.07.1941 r. i tzw. „amnestii” dla Polaków z niewoli sowieckiej Bolesław Dąbrowicz 29.08.1941 r. wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR tworzonych pod dowództwem gen. W. Andersa. W 1942 r. ewakuowany wraz z oddziałami polskimi z ZSRR na Bliski Wschód. Po reorganizacji wojsk polskich na Środkowym Wschodzie i utworzeniu 2 Korpusu – kapral 6 Batalionu Strzelców Karpackich 3 Dywizji Strzelców Karpackich 2 Korpusu (nr ewid. 1909/24/III). Był szoferem Kwatery Głównej. Uczestniczył w kampanii włoskiej 2 Korpusu, w tym w bitwie o Monte Cassino.

Bogdan Dąbrowicz powrócił 04.06.1947 r. do Polski. 12.11.1949 r. został przeniesiony do rezerwy. Od 1951 r. zamieszkał w Kożuchowie (pow. Nowa Sól, woj. lubuskie) i podjął pracę w Fabryce Samochodów Osobowych „Polmo” – Zakład Sprzęgieł. Pracował jako kierowca. Był wielokrotnie nagradzany za solidną pracę i aktywność społeczną. Był założycielem Koła ZBOWiD w swym zakładzie. Jako jedyny kombatant w Kole walczył pod Monte Cassino. Od 1975 r. przeszedł na emeryturę, ale nadal był aktywny społecznie. Był m.in. członkiem Zarządu Środowiska byłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie przy Zarządzie Wojewódzkim ZBOWiD w Zielonej Górze. Zmarł w 1997 r. i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Kożuchowie przy ul. Zielonej.

polskie: Medal Wojska po raz pierwszy i drugi, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 4203, nadany 15.02.1945 r.), Odznaka Pamiątkowa 2 Korpusu (1946 r.), Krzyż Czynu Zbrojnego PSZ na Zachodzie (1990 r.), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1976 r.), Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” (1972 r.), Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939 r.” (1982 r.), Odznaka „Za zasługi dla ZBOWiD” (1985 r.), Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Województwa Zielonogórskiego” (1988 r.); brytyjskie: 1939/45 Star (1946 r.), Italy Star (1946 r.), The War Medal 1939/45 (1947 r.)

Żona Janina Dąbrowicz (06.10.1921-23.04.1978) pochowana wraz z mężem na Cmentarzu Komunalnym w Kożuchowie.

Edyta Czaplińska; Adrian Hołobowicz; archiwum rodzinne Bolesława Dąbrowicza; “Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich 1942-1987″, Londyn 1991; krzyz.montecassino.eu; archiwum WBH; http://kozuchow.grobonet.com/