Czego szukasz, przyjacielu?

Władysław Łukaszewicz urodził się 6 sierpnia 1917 r. w Komosie koło Białegostoku, w rodzinie leśnika – Michała i Michaliny Łukaszewiczów. 7 listopada 1937 r. otrzymał powołanie do odbycia służby wojskowej. Tam zastał go wybuch II wojny światowej.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. na terenie Białostocczyzny. 10 września 1939 r. po rozbiciu jednostki powrócił do domu, do Białegostoku. 10 lutego 1940 r. został wywieziony wraz z rodzicami i bratem Antonim na Syberię do Irkuckiej Obłasti. Przebywał w miejscowości Krasnyj Majak i dwa lata ciężko pracował. Był m.in. kierowcą. Na zesłaniu 6 maja 1941 r. nabył uprawnienia ślusarza.

Na mocy Układu Sikorski-Majski z dnia 30.07.1941 r. Władysław Łukaszewicz 1 lutego 1942 r. wstąpił w szeregi Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR pod dowództwem gen. W. Andersa. 25 marca 1942 r. wraz z jednostką w pierwszej ewakuacji wojsk polskich wyjechał do Iranu, na Bliski Wschód. Przeszedł przeszkolenie, nabył uprawnienia do kierowania pojazdami ciężarowymi, dzięki czemu mógł prowadzić czołg. Po reorganizacji wojsk polskich żołnierz 2 Korpusu w stopniu kaprala. 12 kwietnia 1944 r. jako czołgista Pułku 4 Pancernego „Skorpion” wyjechał do Italii. Tam walczył z Niemcami. Został ciężko ranny w klatkę piersiową w bitwie o Monte Cassino. Przebywał na leczeniu w 2 Szpitalu Wojskowym w Campobasso. Po wyleczeniu brał również udział w bitwie o Ankonę i Linię Gotów, w Apeninach, nad rzeką Senio i o Bolonię. Po zakończeniu II wojny światowej 18 lipca 1946 r. wyjechał wraz z 2 Korpusem do Anglii i tam został zdemobilizowany. Należał do Wojskowego Klubu Sportowego „Skorpion”.
20 lutego 1945 r. Władysława Łukaszewicza, za bohaterską walkę, odznaczono Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino. 6 listopada 1945 r. otrzymał Krzyż Walecznych. 24 grudnia 1945 r. dostał pisemne zaświadczenie, że jest uprawniony do noszenia Gwiazdy za wojnę 1939-1945, Gwiazdy Afryki oraz Gwiazdy Italii. Na obczyźnie przyznano mu także następujące odznaczenia: Odznaka za rany (20.04.1945), Medal Wojska z 1946 roku, Odznaka 4 Pułku Pancernego nadana 18.05.1946 r., Odznaka 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej z 27.05.1946, Brytyjski Medal Wojny 1939-1945 z 22.12.1946, Odznaka Pamiątkowa 2 Korpusu z 14.02.1947 r.

Władysław Łukaszewicz 25 maja 1947 r. powrócił do Polski. 15 sierpnia 1948 r. ożenił się z Haliną Marią Zielińską i zamieszkał w Łomży. Doczekał się trojga dzieci, sześciorga wnucząt i trojga prawnucząt. Żyjąc w trudnej rzeczywistości powojennej Polski, całkowicie poświęcił się rodzinie i pracy. A wykonywał różne prace w swoim życiu. Był: kierowcą, ślusarzem, spawaczem, kowalem, mechanikiem samochodowym, monterem maszyn budowlanych. Długie lata pracował w Łomżyńskim Przedsiębiorstwie Budowlanym w charakterze kierowcy pogotowia technicznego. Pracował uczciwie i zawsze z oddaniem. Zapamiętano go jako doskonałego fachowca i człowieka wielkiej kultury osobistej. Za wzorową pracę nagrodzono go najpierw Srebrnym (23.04.1963 r.), a potem Złotym Krzyżem Zasługi (11.05.1972 r.) W powojennej Polsce otrzymał również: Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski nadany w 1977 r., Odznakę za zasługi dla województwa łomżyńskiego – 31.08.1979, Medal z 1982 za udział w Wojnie Obronnej 1939, Medal 40-lecia Polski Ludowej przyznany 22.07.1984, Krzyż Czynu Bojowego PSZ na Zachodzie z 1990 r., Krzyż Zesłańców Sybiru nadany 17.08.2004 r. 11 października 1980 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień Łomża rozkazem personalnym Nr 1/80 awansował kaprala Władysława Łukaszewicza na stopień sierżanta. Władysław Łukaszewicz zmarł 30 sierpnia 2010 r. po dwumiesięcznej chorobie. Został pochowany na cmentarzu Katedralnym przy ul. M. Kopernika w Łomży.

polskie: Krzyż Walecznych, Medal Wojska, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 29338), Odznaka za rany, Odznaka Pułku 4 Pancernego, Odznaka 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej, Odznaka Pamiątkowa 2 Korpusu; brytyjskie: 1939-45 Star, Africa Star, Italy Star, The War Medal 1939-1945

Tata Michał Łukaszewicz zmarł na zesłaniu w obw. irkuckim w 1946 r. W tym samym roku mama Michalina repatriowała się do powojennej Polski.
Młodszy brat Władysława – Antoni (ur. 1921 r.) w 1943 r. wstąpił do Armii Berlinga.

Relacja członków rodziny oraz : https://historialomzy.pl/wladyslaw-lukaszewicz-w-jego-sercu-zawsze-bog-i-ojczyzna/; Indeks Represjonowanych IPN; krzyz.montecassino.eu; archiwum WBH