Czego szukasz, przyjacielu?

Władysław Marian Dąbrowski w 1916 r ukończył sześć klas szkoły powszechnej i kontynuował naukę w Towarzystwie Kursów Zawodowych dl Pracowników Przemysłu Metalowego w Warszawie. Tam ukończył 3-letni cykl nauki. W wieku 17 lat wstąpił do Legionów, był ułanem. Uczestnik zdobycia Kijowa przez oddziały polskie. Ciężko ranny w walkach w nogi przebywał na długotrwałym leczeniu w szpitalu w rodzinnej Warszawie. Po 1920 r. rusznikarz Policji Państwowej skierowany do służby w Nowogródku, gdzie sprowadził część swojej rodziny. 09.07.1922 r. zawarł związek małżeński z Urszulą Rozpierską z Warszawy. W 1924 r. urodził się ich pierwszy syn Władysław Antoni, a w 1928 r. młodszy syn Jerzy. W 1929 r. Władysław Marian Dąbrowski odbył 10-miesięczny kurs majstrów rusznikarskich przy Centralnej Szkole Zbrojmistrzów w Warszawie.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. Internowany na Litwie w obozie w Połądze. Po zajęciu Litwy przez Sowietów od 14.07.1940 r. więziony na terenie ZSRR w obozie jenieckim Kozielsk II. W okresie 16.05-27.07.1941 r. przebywał w obozie pracy przymusowej w Ponoj na Półwyspie Kolskim (obw. murmański) przy budowie lotniska wojskowego. Wchodził w skład batalionu rusznikarzy. Następnie przewieziony ponownie na teren Rosyjskiej FSRR do obozu jenieckiego w Suzdalu, gdzie Władysława Mariana Dąbrowskiego zastała tzw. „amnestia” na mocy Układu Sikorski-Majski z 30.07.1941 r.

Władysław Marian Dąbrowski wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR tworzonych pod dowództwem gen. W. Andersa w dniu 04.09.1941 r. w Tatiszczewie. Otrzymał przydział do 14 Pułku Piechoty – pluton sztabowy. Z uwagi na jego umiejętności rusznikarskie został szybko doceniony w wojsku. Ewakuowany wraz z pierwszym rzutem oddziałów polskich z ZSRR na Bliski Wschód wiosną 1942 r. z uwagi na przydział do oddziałów budujących obozy dla przybywających żołnierzy polskich z ZSRR. Przeniesiony do 11 Batalionu Strzelców, gdzie miał poświęcić się rusznikarstwu. Ze starszym synem Władysławem Antonim, wcześniej wywiezionym z mamą i bratem w masowej deportacji 13.04.1940 r. do Kazachstanu, a wówczas już żołnierzem gen. Andersa, spotkał się w Iraku. 01.02.1943 r. Władysława Mariana Dąbrowskiego skierowano na miesięczny kurs rusznikarski w warsztatach brytyjskich w Abbassia w Egipcie. W związku z włączeniem jego 11 Batalionu w skład 14 Wileńskiego Batalionu Strzelców „Żbików” stał się 20.04.1943 r. żołnierzem kompanii dowodzenia tego batalionu 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu.

Władysław Marian Dąbrowski powrócił do Polski wcześniej niż syn, w 1947 r. do żony i drugiego syna Jerzego oraz swego brata, który przeniósł się po II wojnie światowej z Warszawy do Gdańska. Zmarł w 1976 r. i został pochowany w Gdańsku.

Żona Urszula Rozpierska (ur. 15.10.1897 r.) przeżyła po roku 1941 wraz z młodszym synem Jerzym na zesłaniu początkowo w kołchozie w Kazachskiej SRR. a po utworzeniu Związku Patriotów Polskich zostali przeniesieni do wschodniej Ukrainy, gdzie przebywali do 1946 r. Powrócili do Polski transportem repatriacyjnym początkowo do Warszawy, a następnie do Gdańska, gdzie zamieszkali na stałe. Tam połączyli się z powracającymi z Anglii w oddzielnych transportach – mężem i starszym synem. Zmarła 09.12.1978 r. i jest pochowana z mężem w Gdańsku.

Jego starszy syn Władysław Antoni Dąbrowski (ur. 06.10.1924 r.) był również żołnierzem 2 Korpusu (15 Pułk Ułanów Poznańskich) – patrz oddzielny biogram.

Młodszy syn Jerzy (ur. 14.04.1928) po powrocie z mamą z zesłania w ZSRR zmarł 12.06.1948 r. na żółtaczkę i został pochowany na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku – kwatera 19, rząd D2, grób 5.

Władysław Marian Dąbrowski, zdjęcie przedwojenne; źródło: archiwum Władysława Antoniego Dąbrowskiego

archiwum Władysława Antoniego Dąbrowskiego; Anna Banasiak „Opowieść o policyjnym rusznikarz i jego żołnierskiej rodzinie”; archiwum WBH