Czego szukasz, przyjacielu?

Stanisław Sierguń ukończył 7-klasową Szkołę Powszechną w Miorach. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości pracował jako kierowca. Ożenił się z Ksenią Aniśkowicz i miał dwóch synów: Romualda i Ryszarda. Mieszkali przed II wojną śwatową w Kolonii Podjelce (gm. Miory, pow. Brasław, woj. wileńskie).

Po wybuchu II wojny światowej i zajęciu wschodnich terenów II RP przez Sowietów Stanisław Sierguń został aresztowany i przebywał w niewoli sowieckiej na terenie ZSRR.

Po uwolnieniu z niewoli sowieckiej po zawarciu przez polskie władze Układu Sikorski-Majski Stanisław Sierguń wstąpił 14.03.1942 r. do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR pod dowództwem gen. W Andersa i otrzymał przydział do punktu zbornego 7 Dywizji Piechoty. Ewakuowany wraz z oddziałami polskimi w pierwszej ewakuacji z ZSRR do Iranu – 27.03.1942 r. przekroczył granicę sowiecko-irańską. Od czerwca 1942 r. przebywał w Wojsku Polskim na terenie Palestyny. Przydzielony 14.06.1942 r. do Batalionu Zapasowego Ośrodka Zbornego. Następnie w 17 Kompanii Zaopatrzenia, by 01.06.1943 r. dostać przydział do 17 Pułku Kawalerii Pancernej, a 10.06.1943 r. – do 7 Brygady Strzelców. Ostatecznie 11.06.1943 r. przeniesiony do 23 Batalionu Strzelców – kompanii dowodzenia. Od 01.12.1943 r. żołnierz Dywizjonu Wsparcia Lotniczego 11 Batalionu Łączności 2 Korpusu w stopniu strzelca, w którego składzie walczył na froncie włoskim. Uczestnik kampanii włoskiej, w tym bitwy o Monte Cassino. Po zakończeniu II wojny światowej 30.11.1945 r. na terenie Włoch przeniesiony do 21 Baonu Piechoty.
W dniach 17-22.06.1946 r. został przetransportowany z oddziałami polskimi 2 Korpusu pociągiem z Włoch do Wielkiej Brytanii. 14.06.1946 r. uznany przez Komisję Lekarską przy Szpitalu Wojennym nr 5 jako całkowicie niezdolny do służby wojskowej. Stanisław Sierguń nie wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po pobytach w polskich szpitalach wojskowych został zdemobilizowany z Polskich Sił Zbrojnych dnia 21.05.1947 r.

Stanisław Sierguń po demobilizacji z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie powrócił w 1947 r. do Polski. Zamieszkał z żoną w miejscowości Marwica Mała (gm. Rychliki, pow. Elbląg, woj. warmińsko-mazurskie). Zginął w 1948 r. w tragicznych okolicznościach w trakcie prac polowych. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Rychlikach.

polskie: Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 41428, nadany 10.03.1945 r.); brytyjskie: 1939-45 Star, Italy Star (03.01.1946 r.), The War Medal 1939-45 (07.01.1947 r.)

Stanisław Sierguń był żonaty z Ksenią Sierguń urodzoną 01.01.1901 r. w Kuliszkach (pow. wileńsko-trocki, woj. wileńskie). Zmarła w 1976 r. Jej grób na cmentarzu w Bartoszycach (woj. warmińsko-mazurskie) został niestety zlikwidowany w kwietniu 2024 r.
Mieli dwóch synów: Romualda Siergoń (takim nazwiskiem go zapisano) (17.08.1930-22.06.1986) oraz Ryszarda Sierguń (03.04.1932-26.02.1996).

Stanisław Sierguń – żołnierz 2 Korpusu; źródło: archiwum Mieczysława Sowińskiego

archiwum Mieczysława Sowińskiego; krzyz.montecassino.eu; archiwum WBH