Czego szukasz, przyjacielu?

Ignacy Barwaśny urodził się 2 grudnia 1916 roku w Woźnikach pod Sieradzem (parafia Sieradz–Męka) jako syn Ignacego i Marjanny z domu Stupskiej. W akcie urodzenia zanotowano uwagę: „ojciec dziecka nie żyje”.
Pochodził z rodziny chłopskiej, gospodarującej na niewielkim kawałku ziemi nad Wartą. W 1936 roku ożenił się ze Stanisławą, mieszkanką tej samej wsi. W sierpniu 1939 roku, tuż przed wybuchem II wojny światowej, otrzymał kartę mobilizacyjną i został wcielony do 31 Pułku Strzelców Kaniowskich w Sieradzu.

Brał udział w walkach obronnych m.in. pod Dzigorzewem i w lasach koło Łasku, gdzie jego oddział znalazł się pod ciężkim bombardowaniem Luftwaffe. Po klęsce wrześniowej rozpoczął się dramatyczny odwrót na wschód.
Pod Włodzimierzem Wołyńskim, w okolicach wsi Werba, 18 września 1939 roku trafił do niewoli sowieckiej. Osadzony w kolejnych obozach (Hoszcza, Równe, Zborów, Brody, Złoczów, Starobielsk), doświadczył głodu, ciężkiej pracy i brutalności NKWD. Przeżył m.in. nieudaną próbę ucieczki, która mogła zakończyć się rozstrzelaniem – ocalenie zawdzięczał jednemu z towarzyszy, który przekonał strażników, że więźniowie są potrzebni do pracy.

Po podpisaniu układu Sikorski–Majski w lipcu 1941 roku odzyskał wolność i dołączył do formującej się Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Początkowo trafił do Uzbekistanu, gdzie przydzielono go do 6 Lwowskiego Pułku Artylerii Lekkiej pod dowództwem mjr. Stanisława Świniarskiego. Następnie przez Krasnowodzk i Morze Kaspijskie przedostał się wraz z oddziałami polskimi w 1942 r. do Iranu, a stamtąd do Iraku, Palestyny i Egiptu.
W marcu 1944 roku wylądował we Włoszech jako żołnierz 6 Lwowskiego Pułku Artylerii Lekkiej 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu Polskiego. Walczył jako kanonier w bitwie o Monte Cassino. Ignacy Barwaśny przeżył, był świadkiem wciągnięcia polskiej flagi na ruinach klasztoru i odegrania hejnału mariackiego. Uczestniczył także w dalszych walkach we Włoszech, m.in. w zdobyciu Bolonii.

Do Polski powrócił w grudniu 1945 roku, jednak spotkała go niechęć ze strony nowej, komunistycznej władzy. Szykanowany, pozbawiony prawa do noszenia munduru i odznaczeń, otrzymywał szydercze słowa: „Niech ci Anders pomoże”. Odmówił wstąpienia do MO i ORMO, pozostając wierny swoim wartościom.
Po wojnie gospodarował w rodzinnych Woźnikach, żyjąc skromnie i z godnością. Zmarł w wieku 87 lat, pozostawiając wspomnienie człowieka, który jako prosty chłopak ze wsi Woźniki przeszedł przez piekło sowieckiej niewoli, żołnierski szlak Armii Andersa i bitwę o Monte Cassino – jedną z największych legend polskiego oręża.

polskie: Krzyż Walecznych (legit. nr 5606, 1944 r.), Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 21446, 27.02.1945 r.), Odznaka Pamiątkowa 5 Dywizji „Lwów”

żona Stanisława – ślub w 1936 r.
syn – Stanisław

Ignacy Barwaśny – żołnierz 2 Korpusu; źródło: https://sieradz.naszemiasto.pl/dzis-mija-75-lat-od-zdobycia-klasztoru-monte-cassino/ar/c1-5128667

Józef Krzywaźnia; krzyz.montecassino.eu; archiwum WBH; artykuły:
https://sieradz.naszemiasto.pl/przejda-lata-i-wieki-przemina-kanonier-barwasny-z-woznik/ar/c5-9705701#google_vignette
https://i.pl/76-rocznica-zdobycia-przez-polakow-monte-cassino-kanonier-ignacy-barwasny-tam-byl-zdjecia/gh/c5-14978510/2