Czego szukasz, przyjacielu?

Józef Górecki urodził się 7 lutego 1915 roku w miejscowości Czajków (obecnie gmina Czajków, powiat ostrzeszowski, województwo wielkopolskie) jako syn Antoniego Góreckiego (ur. 1885) i Antoniny z domu Wysota (1886–1969). Pochodził z wielodzietnej rodziny – miał pięcioro rodzeństwa: Władysława (ur. 1909), Eleonorę (1912–1919), Stefanię (ur. 1917), Natalię (1919–1999) i Piotra (1922–1922).

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. 21 września 1939 roku, w kilka dni po sowieckiej agresji na Polskę, Józef Górecki został wzięty do niewoli sowieckiej we Włodzimierzu Wołyńskim (woj. wołyńskie). Od 16 października 1939 r. był przetrzymywany aż do zwolnienia z niewoli w sowieckim obozie jenieckim dla polskich żołnierzy Równe – Lwów.

Jego sytuacja zmieniła się dopiero po podpisaniu układu Sikorski–Majski w 1941 roku, który umożliwił tworzenie na terytorium Związku Sowieckiego Polskich Sił Zbrojnych pod dowództwem gen. Władysława Andersa. 2 września 1941 roku Józef Górecki dołączył do tej formującej się armii w miejscowości Tockoje w Rosyjskiej FSRR. To wydarzenie dało mu nadzieję na wolność i możliwość dalszej walki o niepodległą Polskę. Dalsze losy Józefa Góreckiego wiążą się z długą drogą Armii gen. Andersa przez Azję Środkową, Iran i Bliski Wschód, a następnie udziałem w kampanii włoskiej – jak miało to miejsce w przypadku tysięcy jego towarzyszy broni. Jego historia pozostaje przykładem niezłomności ducha i determinacji w obliczu tragicznych wydarzeń XX wieku. Jako żołnierz 2 Korpusu Polskiego w szeregach 9 Pułku Artylerii Ciężkiej 2 Grupy Artylerii Korpusu w stopniu plutonowego (nr ewid. 1915/194/III) Józef Górecki wziął udział w kampanii włoskiej, w tym w jednej z najcięższych i najbardziej symbolicznych bitew II wojny światowej – o Monte Cassino.

Po zakończeniu II wojny światowej Józef Górecki pozostał na emigracji. Przed rokiem 1948 r. przybył do Kanady, gdzie poznał drogą korespondencyjną swą żonę Polkę – Henrykę (1921-2021). Po ślubie w 1949 r. osiedlili się w Sudbury, Ontario, gdzie mieszkali do śmierci Józefa (Joe) w roku 1996. Byli aktywnymi członkami polskiej społeczności w tej miejscowości. Po przejściu na emeryturę Józef Górecki wraz z żoną lato spędzał w Lively koło Sudbury, a zimy na Florydzie.

polskie: Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 33236)

Żona Józefa – Henryka Teresa Górecka urodziła się 15.07.1921 r. we Włocławku jako córka Jana i Czesławy z domu Sadeckiej. Miała brata Józefa i siostrę Bogumiłę. Henryka przed II wojną światową planowała zostać pielęgniarką, ale jej naukę w szkole w Warszawie przerwał wybuch wojny. Uciekła ze stolicy Polski i powróciła do domu. Wywieziona przez Niemców na prace przymusowe w rolnictwie w III Rzeszy, gdzie przebywała do zakończenia II wojny światowej. Następnie pracowała jako opiekunka sierot i przyuczała się do zawodu pielęgniarki w obozie dla uchodźców aż do swego wyjazdu do Kanady w 1948 r. W tym samym roku drogą korespondencyjną poznała swego przyszłego męża. Pobrali się w 1949 r. Zmarła 18.01.2021 r. w wieku 99 lat
Mieli dzieci: córkę Renatę i syna Stephena, którzy mieszkali w Lively koło Sudbury.

Jerzy Krzywaźnia; „Józef Górecki 1915–… – Nasi krewni”; Indeks Represjonowanych IPN; krzyz.montecassino.eu; archiwum WBH; sudbury.com; findagrave.com