Czego szukasz, przyjacielu?

Stefan Bakinowski był synem lekarza. Od 1926 do 1935 r. uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Męskiego w Suwałkach, które ukończył, zdając egzamin dojrzałości typu matematyczno-przyrodniczego. 19.09.1935 r. wstąpił na ochotnika do służby czynnej w Wojsku Polskim. Od września 1935 do czerwca 1936 r. słuchacz Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, którą ukończył w stopniu podchorążego. Od czerwca do września 1936 r. pełnił czynną służbę w 29 Pułku Artylerii Lekkiej w Grodnie i Suwałkach. W 1937 r. odbył 6-tygodniowe, a w 1938 r. 4-tygodniowe ćwiczenia rezerwy w 29 PAL. W latach 1936-39 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. – zmobilizowany, w okresie 03.09-20.09.1939 r. służył jako dowódca plutonu Ośrodka Zapasowego Artylerii w Wilnie. Po ewakuacji Ośrodka na Litwę pozostał w Wilnie, gdzie od września 1939 r. do stycznia 1940 r. przebywał bez pracy. Aresztowany przez NKWD w styczniu 1940 r. za nielegalne przekroczenie granicy ZSRR. Skazany na 5 lat łagru. Przebywał do września 1941 r. w sowieckim łagrze w obwodzie peczorskim. Zwolniony po pakcie Sikorski- Majski skrajnie wycieńczony przewędrował setki kilometrów, aby zaciągnąć się do Armii gen. Andersa, w międzyczasie pracując w różnych miejscach.

23.03.1942 r. wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR tworzonych przez gen. Andersa i został przydzielony do 7 Pułku Artylerii Lekkiej. W kwietniu 1942 r. ewakuowany wraz z oddziałem z ZSRR dotarł na Bliski Wschód, do Palestyny, a następnie do Iraku. W dniach 30.04-24.05.1942 r. przydzielony do Ośrodka Zapasowego Wojsk Polskich na Środkowym Wschodzie. Po reorganizacji oddziałów Wojska Polskiego w tym rejonie od 25.05.1942 do 12.10.1945 r. był podporucznikiem (awans 01.02.1943 r.), a następnie porucznikiem (awans 01.01.1945 r.) 3 Karpackiego Pułku Artylerii Lekkiej 3 Dywizji Strzelców Karpackich 2 Korpusu (nr ewid. 1916/37). Od 20.12.1943 do 08.05.1945 r. uczestnik całej kampanii włoskiej 2 Korpusu – od walk nad rzeką Sangro, poprzez bitwę o Monte Cassino, walki nad Adriatykiem i w Apeninach, a następnie o wyzwolenie Bolonii. Początkowo jako oficer młodszy baterii Pułku, a po awansie na porucznika od kwietnia 1945 r. na stanowisku dowódcy baterii dowodzenia 3 Karpackiego Pułku Artylerii Lekkiej 3 DSK. W 1944 r. odznaczony Krzyżem Walecznych. W 1945 r. ukończył we Włoszech kurs oficerów starszych artylerii 2 Korpusu i w okresie 12.10.1945-21.02.1946 r. pełnił funkcję dowódcy baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii 2 Korpusu w Materze (Włochy). Od 21.02.1946 do listopada 1946 r. odkomenderowany rozkazem dowództwa 2 Korpusu na kontynuowanie studiów wyższych na Uniwersytecie w Rzymie, członek Polskiego Ośrodka Akademickiego Rzym. Po przewiezieniu żołnierzy 2 Korpusu z Włoch do Wielkiej Brytanii do 13.06.1947 r. kontynuował studia w Polskim Ośrodku Akademickim w Anglii. 13.06.1947 r. Stefan Bakinowski został zdemobilizowany z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Stefan Bakinowski zdecydował się po demobilizacji z 2 Korpusu na powrót do Polski. Przed powrotem do Kraju około trzech tygodni przebywał we Włoszech celem załatwienia spraw osobistych. Do Polski przybył 24.07.1947 r. i zamieszkał we Wrocławiu. Po 1947 r. związał się ze Stowarzyszeniem PAX, z którego 13 sierpnia 1955 r. wraz z Tadeuszem Mazowieckim, Ignacym Rutkiewiczem i in. (tzw. Fronda) został usunięty w związku z podejrzeniami o próbę rozłamu. W 1958 r. był jednym ze współzałożycieli miesięcznika i wydawnictwa „Więź”, którego dyrektorem był do przejścia na emeryturę w 1981 r. Zmarł w 1983 r.

polskie: Krzyż Walecznych (nadany w 1944 r.), Medal Wojska, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 1140); brytyjskie: 1939-45 Star (1945 r.), Italy Star (1945 r.), The War Medal 1939-45 (1947 r.), The Defence Medal (1946 r.)

Elżbieta Malicka; Archiwum Wojskowego Biura Historycznego; Indeks Represjonowanych IPN; “Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich 1942-1987″, Londyn 1991; krzyz.montecassino.eu