Czego szukasz, przyjacielu?

Władysław Jackowiak w 1914 r. ukończył 4-klasową Szkołę Powszechną w rodzinnej Golinie. W latach 1917-1918 odbył służbę wojskową w armii niemieckiej. 20.02.1919 r. wstąpił do Wojska Polskiego, składając przysięgę wojskową. W okresie kwiecień 1919 – listopad 1920 r. pełnił służbę w 7 Pułku Artylerii Ciężkiej w Poznaniu jako zaprzęgowy, a następnie w 1/15 DAC Wlkp. jako bombardier/ trębacz. Za męstwo okazane w walkach pod Wołkowyskiem odznaczony w 1921 r. na wniosek dowódcy Krzyżem Walecznych. W 1920 r. awansowany na starszego strzelca, a w 1921 r. na stopień kaprala. W tym samym roku zwolniony do rezerwy. Pracował jako robotnik rolny i mieszkał wraz z rodziną – żoną i szóstką dzieci w Golinie. W 1925 i 1930 r. odbył 4-tygodniowe ćwiczenia rezerwy.

28.08.1939 r. Władysław Jackowiak został zmobilizowany do 28 Pułku Artylerii Lekkiej, z którym uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 r. 22.09.1939 r. dostał się we Włodzimierzu Wołyńskim do niewoli sowieckiej. Przebywał początkowo w obozie jenieckim w Szepietówce, by 10.10.1939 r. zostać przeniesionym do obozu jenieckiego Równe-Lwów. Tam przebywał do odzyskania wolności na mocy Układu Sikorski-Majski z 30.07.1941 r.

02.09.1941 r. Władysław Jackowiak w Tockoje (Rosyjska FSRR) wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR pod dowództwem gen. W. Andersa i został przydzielony do 11 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej. 28.04.1942 r. wraz z oddziałami polskimi przybył transportem z ZSRR do Iranu. 15.07.1942 r. został przydzielony do Ośrodka Zapasowego Armii – Kompanii Wartowniczej nr 4 w obozie Hill 69. 26.08.1942 r. został przeniesiony do 3 Karpackiego Pułku Artylerii Przeciwlotniczej Lekkiej 3 Dywizji Strzelców Karpackich (3 DSK) jako żołnierz baterii nr 6. 30.08.1942 r. został zweryfikowany w stopniu kaprala. Wraz ze swym Pułkiem został przetransportowany z Bliskiego Wschodu do Włoch, gdzie uczestniczył w walkach frontowych 2 Korpusu:
od 11.12.1943 r. do 02.06.1944 r. jako żołnierz 3 Karpackiego Pułku Artylerii Przeciwlotniczej Lekkiej 3 DSK, w tym w czasie bitwy o Monte Cassino
od 03.06.1944 do 10.11.1944 r. jako żołnierz 1 Karpackiego Pułku Artylerii Lekkiej 3 DSK
od 11.11.1944 jako żołnierz 3 kompanii Baonu Wartowniczego 2 Korpusu (od 10.09.1945 r. pod nazwą 2 Baon Wartowniczy).
21.09.1946 r. został awansowany do stopnia plutonowego i tego samego dnia wyjechał wraz ze swym oddziałem z Włoch do Wielkiej Brytanii.
W 1947 r. zgłosił się na powrót do Polski, do rodziny.

Władysław Jackowiak powrócił do Ojczyzny 12.06.1947 r. Został zdemobilizowany dnia 18.06.1947 r. Wrócił do swej rodziny i nadal mieszkał w rodzinnej Golinie, gdzie zmarł w 1976 r. W latach 1949-1955 był wraz z innymi żołnierzami Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie z powiatu jarocińskiego inwigilowany przez funkcjonariuszy Referatu I Państwowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Jarocinie w sprawie obiektowej o kryptonimie „Tobruk”.

polskie: Krzyż Walecznych (nadany 15.08.1921 r.), Medal Wojska po raz pierwszy (26.04.1946 r.), Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 5690, 05.03.1945 r.), Odznaka Pamiątkowa 2 Korpusu (30.10.1946 r.); brytyjskie: 1939-45 Star i Italy Star (nadane 28.12.1945 r.), The War Medal 1939-45 (28.10.1946 r.)

żona Salomea Jackowiak z domu Krakowiak (19.10.1897-24.08.1981)
dzieci: Stanisława (ur. 1925 r.), Marianna (ur. 1929 r.), Teresa (ur. 1932 r.), Stanisław (ur. 1934 r.), Rozalia (ur. 1936 r.), Andrzej (ur. 1939 r.)

plut. Władysław Jackowiak powracający ze służby w 2 Korpusie, 1947 r.; źródło: archiwum rodzinne Piotra Jackowiaka

archiwum rodzinne Piotra Jackowiaka: dokumenty wojskowe Władysława Jackowiaka z zasobów IPN Oddział Poznań oraz archiwum WBH; Indeks Represjonowanych IPN; krzyz.montecassino.eu; ewidencja grobów weteranów IPN