Czego szukasz, przyjacielu?

Absolwent I Państwowego Gimnazjum w Tarnopolu. Słuchacz Szkoły Podchorążych w Rawie Ruskiej i żołnierz 54 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Członek Młodzieży Wszechpolskiej. Prezes Bratniej Pomocy na Uniwersytecie we Lwowie.

Po zajęciu Kresów Wschodnich we wrześniu 1939 r. przez Sowietów Jan Kazimierz Rubin został w 1940 r. aresztowany przez NKWD i więziony w łagrach na terenie ZSRR.

Zwolniony z niewoli sowieckiej na mocy Układu Sikorski – Majski wstąpił na ochotnika do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Ewakuowany w 1942 r. wraz z oddziałami polskimi na Bliski Wschód po reorganizacji wojska został oficerem 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu. Przeszedł cały szlak bojowy we Włoszech, w tym w bitwie o Monte Cassino jako dowódca kompanii 15 Wileńskiego Batalionu Strzelców „Wilków” w stopniu porucznika. W 1947 r. zdemobilizowany w Wielkiej Brytanii w stopniu majora.

Jan Kazimierz Rubin pozostał po zakończeniu II wojny światowej i demobilizacji z Polskich Sił Zbrojnych na emigracji w Anglii. Zamieszkał w Leeds, gdzie pracował w przemyśle stalowym. Aktywny działacz społeczny – działał w Stowarzyszeniu Polskich Kombantów Koło nr 413 Leeds, był długoletnim członkiem Zarządu oraz wiceprezesem Rady Towarzystwa Pomocy Polakom. Był również działaczem i członkiem Komitetu Politycznego Stronnictwa Narodowego na emigracji. Zmarł po ciężkiej chorobie w 1983 r. Msza pogrzebowa odbyła się w Leeds w polskim kościele w dniu 15 marca 1983 r., po czym jego ciało zostało przewiezione do Polski.

polskie: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Walecznych, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 16223)

Jego brat Władysław Rubin (1917-1990) – młodszy brat Jana Kazimierza Rubina; podchorąży 54 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych, student Wydziału Teologii Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Więzień sowieckich łagrów, żołnierz Armii gen. Andersa w ZSRR i na Bliskim Wschodzie, kleryk oddelegowany z wojska na studia na Uniwersytecie w Bejrucie. Po wojnie delegat Prymasa Polski kard. S. Wyszyńskiego dla opieki nad emigracją i uchodźstwem polskim na świecie. Kardynał, odznaczony Orderem Orła Białego.

archiwum Stefana Pastuszki; Indeks Represjonowanych IPN; krzyz.montecassino.eu; Biuletyn „Koła Lwowian” nr 45, 1983; „Dziennik Polski – Dziennik Żołnierza”, 1983 r.