Czego szukasz, przyjacielu?

Włodzimierz Latawiec w momencie wybuchu I wojny światowej był uczniem III klasy seminarium nauczycielskiego w Rzeszowie. 04.08.1914 r. wstąpił do Legionów Polskich – 5 Pułk Piechoty Legionów 1 Batalion 3 kompania. 05.07.1916 r. ranny pod Polską Górą dostał się do niewoli rosyjskiej. Powrócił z niej 10.07.1917 r. do Chełma, gdzie pełnił służbę w Polskiej Organizacji Wojskowej. Od lutego do maja 1918 r. był internowany w Wilkowicach, skąd został przydzielony do służby w armii austriackiej. Od listopada 1918 r. w Wojsku Polskim. Naczelny Wódz mianował go z dniem 1 września 1919 r. podporucznikiem piechoty. W walkach z Ukraińcami jako żołnierz kompanii szturmowej walczył m.in. we Włodzimierzu Wołyńskim. Po powrocie kompanii z frontu ukraińskiego do Komorowa został przydzielony do Batalionu Zapasowego 5 Pułku Piechoty Legionów. Następnie przeniesiony do 32 Pułku Piechoty, gdzie służył do końca wojny polsko-bolszewickiej. Za wybitne zasługi w walkach o Prużany w nocy z 18 na 19.09.1920 r. został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego „Virtuti Militari”. Po zakończeniu walk o granice II RP pozostał w Wojsku Polskim jako oficer zawodowy. Początkowo przydzielony do 35 Pułku Piechoty, następnie do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie (5 kompania), a następnie do 22 Pułku Piechoty. Kolejnym miejscem służby wojskowej Włodzimierza Latawca od 1932 r. było stanowisko dowódcy 3 kompanii „Toki” Batalionu Korpusu Ochrony Pogranicza „Skałat”. W 1937 r. mianowany na stopień majora. W latach 1938-1939 dowódca batalionu Korpusu Kadetów nr 1 Marszałka Józefa Piłsudskiego we Lwowie. W II Rzeczypospolitej członek Związku Strzeleckiego i Związku Legionistów.

Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej był kwatermistrzem Pułku Strzelców Pieszych.

Po zawarciu paktu Sikorski-Majski został oficerem Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR dowodzonych przez gen. Andersa. Pełnił funkcję dowódcy 3 Batalionu 16 Pułku Piechoty 6 Dywizji Piechoty, a po jego ewakuacji z ZSRR na Bliski Wschód i reorganizacji oddziałów Wojska Polskiego od 01.11.1942 r. do 07.07.1943 r. dowódca 16 Lwowskiego Batalionu Strzelców 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Następnie Włodzimierz Latawiec pełnił funkcję zastępcy dowódcy Junackich Szkół Kadetów w Palestynie.

Po zakończeniu II wojny światowej Włodzimierz Latawiec pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika.

polskie: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 3440 (1922 r.), Krzyż Niepodległości (13.04.1931r.), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (03.05.1976 r.), dwukrotnie Krzyż Walecznych (za rok 1920), Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi (14.10.1934 r.), Medal za Wojnę 1920 r., Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Odznaka Pamiątkowa Więźniów Ideowych

drugie imię – Andrzej
żonaty
synowie: Lesław (rocznik 1925), Tadeusz (rocznik 1927)

Włodzimierz Latawiec – oficer WP II RP; źródło: Internet

archiwum Wojskowego Biura Historycznego; Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański – „Piechota Polska 1939-1945” – zeszyt nr 13 – Materiały uzupełniające do Księgi Chwały Piechoty Polskiej – Londyn 1973; Zbigniew Wawer „Armia generała Władysława Andersa w ZSRR 1941-1942”, Warszawa 2012; „Dziennik Polski”, 1985 r.