Czego szukasz, przyjacielu?

Stanisław Mayer ukończył 7 klas Gimnazjum nr 6 we Lwowie. W grudniu 1916 r. wstąpił do Legionów i został przydzielony do 1 baterii 1 Pułku Artylerii. Po kryzysie przysięgowym przeszedł do armii austriackiej. Od 21.09.1917 do 13.11.1917 r. przebywał w obozie wyszkolenia 7 Armii Austriackiej, a następnie przydzielony do 59 Brygady Artylerii, skąd 01.04.1918 r. został odesłany do Szkoły Oficerskiej Rezerwy Artylerii. Szkołę ukończył 01.08.1918 r. i otrzymał przydział do 130 Pułku Artylerii Polowej, by 20.09.1918 został wysłanym do baterii uzupełniającej w Stryju. Po krótkim pobycie na froncie włoskim powrócił z końcem października do Lwowa. Po opanowaniu Lwowa przez Ukraińców po kilkukrotnych nieudanych próbach przejścia frontu Stanisław Mayer ukrywał się aż do nadejścia polskich oddziałów. 22.11.1918 r. wstąpił do 3 baterii obrony Lwowa a 27.11 został przeniesiony na własną prośbę do 1 baterii 1 Pułku Artylerii Lekkiej Legionów w stopniu kaprala. Wraz z tą baterią odbył całą kampanię w Małopolsce Wschodniej początkowo jako działonowy, a od 24.12.1918 r. jako podporucznik, dowódca plutonu. Uczestniczył w walkach w grupie „Bug”, ofensywie na Bobrujsk, ofensywie zimowej na Łotwie, ofensywie, odwrocie i kontrofensywie na Kijów. Od 1920 r. pełnił funkcję dowódcy 1 baterii. Po zakończeniu walk o granice II RP pozostał w Wojsku Polskim. W 1924 r. ukończył kurs zwiadowczy w Toruniu. W 1927 r. mianowany do stopnia kapitana objął dowództwo 8 baterii Artylerii Lekkiej. W 1928 r. ukończył kurs oficerów artylerii w Wyższej Szkole Wojennej i w tym samym roku w lipcu otrzymał przydział do Departamentu Artylerii. W latach 1929-1931 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej, a następnie wykładowca taktyki artylerii w WSW.

W kampanii wrześniowej 1939 r. major Oddziału Operacyjnego Armii „Modlin”. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w oflagu VII A w Murnau am Staffelsee (Bawaria) – blok C/I; nr jeńca 16092.

Po wyzwoleniu z niewoli niemieckiej i zakończeniu II wojny światowej wstąpił do 2 Korpusu we Włoszech i w latach 1945-1946 pełnił funkcję Szefa Sztabu Artylerii 2 Korpusu. W 1946 r. przetransportowany wraz z oddziałami Korpusu do Wielkiej Brytanii.

Po demobilizacji z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie pozostał na emigracji w Londynie. Przewodniczący Komisji Rewizyjnej i Rady Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie, członek Rady Wojska, Koła byłych Wyższych Dowódców, Koła Oficerów Dyplomowanych, Koła Oficerów Artylerii, Koła Lwowian. Komendant Brygadowych Kół Młodych „Pogoń” i Oficerskiej Szkoły Wojska Polskiego. Wieloletni nauczyciel i wychowawca młodzieży w szkole sobotniej w Londynie. Przez władze polskie na uchodźstwie awansowany do stopnia generała brygady. Zmarł nagle w Londynie w 1982 r.

polskie: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (za walki w 1920 r.), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, czterokrotnie Krzyż Walecznych, Medal Niepodległości, Medal za Wojnę 1920 r., Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości; łotewskie: Lacplessis Order III klasy, Medal za Wojnę

żona Irena z domu Szmidt – ślub w Wilnie w 1925 r.
syn Jerzy (rocznik 1926)

Archiwum Wojskowego Biura Historycznego; straty.pl; „Dziennik Polski”, czerwiec 1982 r.