Czego szukasz, przyjacielu?

Rodzina Marekwiców, gdy Erwin miał 6 lat, przeniosła się do Czechowic-Dziedzic w pow. bielskim. W 1927 r. Erwin rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej na Grabowicach (dziś Szkoła Podstawowa nr 2), gdzie działał w organizacji “Orlęta”. Kiedy rozpoczął naukę w gimnazjum, wstąpił do drużyny harcerzy wodnych. Kurs harcerzy wodnych ukończył w Naroczy (woj. wileńskie) w 1938 r. Po ukończeniu gimnazjum wstąpił do Wyższej Szkoły Przemysłowej w Bielsku na kierunek chemiczno-farbiarski. Kontynuował przy tym swą działalność harcerską i w drużynach wodnych aż do wybuchu II wojny światowej.

Pod koniec sierpnia 1939 roku Erwin Marekwica wraz z innymi harcerzami z Hufca ZHP w Czechowicach przebywał na ćwiczeniach wojskowych nad Bugiem, pomagał także miejscowym mieszkańcom w żniwach. W tym miejscu zaskoczył ich wybuch II wojny światowej. Erwin wraz z kolegami przedarł się do Lwowa. Wziął udział w walkach w obronie miasta. Został aresztowany przez Sowietów 17.09.1939 r. w Zdołbunowie (woj. wołyńskie) i przebywał od 10.10.1939 w obozach jenieckich Równe – Lwów. Na początku września 1941 r. został zwolniony z niewoli sowieckiej na mocy Układu Sikorski – Majski z lipca 1941 r.

Erwin Marekwica 2.09.1941 r. wstąpił na ochotnika do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR tworzonych przez gen. Andersa i został przyjęty na kurs podchorążych. W 1942 r. ewakuował się wraz z oddziałami polskimi z ZSRR na Bliski Wschód. Poprzez Iran, Irak i Syrię trafił z Wojskiem Polskim do Palestyny, gdzie przeszedł przeszkolenie wojskowe. Następnie otrzymał przydział do Szkoły Oficerskiej w Aleksandrii, którą ukończył14.08.1943 r. w stopniu kaprala podchorążeg i otrzymał przydział do 18 Lwowskiego Batalionu Strzelców 6 Lwowskiej Brygady Piechoty 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu (nr ewid. 1921/202).
W Palestynie poznał 17-letnią Stefanię Wasylczyk, pielęgniarkę szpitala polowego, która po syberyjskiej poniewierce, także wstąpiła do armii gen. W. Andersa.12.09.1943 r., w kaplicy polskiej w Tel-Awiw, zawarli związek małżeński. Kilka miesięcy później, w Jaffie, przyszła na świat ich córka Krystyna. Święta Bożego Narodzenia 1943 roku Erwin spędził z żoną i córką.
W lutym 1944 roku wraz ze swym batalionem został przetransportowany do Włoch, gdzie uczestniczył w walkach nad rzeką Sangro, a następnie w bitwie o Monte Cassino. 17.05.1944 r. przy przejściu z “Widma” na San Angelo został ranny pociskiem moździerza. Odtransportowany na punkt sanitarny, a następnie do szpitala zmarł w nim tego samego dnia. 23.07.1944 r. Naczelny Wódz gen. K. Sosnkowski, na wniosek dowódcy 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu, specjalnym rozkazem zatwierdził awans dla śp. Erwina Marekwicy do stopnia podporucznika oraz nadał mu Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari w uznaniu jego czynów męstwa i wybitnych czynów bojowych w okresie walk 2 Korpusu o Monte Cassino.
Erwin Marekwica został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino. Kapelanem asystującym przy jego pogrzebie był ksiądz Michał Szymankiewicz. Jego córka, Krystyna, dopiero w 1985 roku, uklękła przy jego grobie, uczestnicząc w pielgrzymce oo. Pallotynów do Rzymu.

Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (pośmiertnie), Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (pośmiertnie, nr 19234)

Ojciec Erwina – Józef Marekwica (ur. 15.06.1895) był legionistą i działaczem społecznym. Przed II wojną światową pracował jako urzędnik. Po wybuchu II wojny światowej 8.11.1939 r. został aresztowany w Czechowicach przez gestapo z Cieszyna w dniu masowych aresztowań w Dziedzicach, Czechowicach i innych miejscowościach z uwagi na jego udział w Powstaniach Śląskich. Przebywał w więzieniach w Czechowicach i Bielsku, by ostatecznie zostać zesłanym do obozu koncentracyjnego. Od kwietnia 1940 r. przebywał w KL Sachsenhausen (nr obozowy 25923), a od 15.09.1940 do 29.04.1945 r. w obozie koncentracyjnym KL Dachau (nr obozowy 19460). W tym ostatnim poddawany był licznym eksperymentom medycznym. O losach syna dowiedział się dopiero po wojnie. Nigdy nie dotarł na Jego grób na Monte Cassino. Gorycz cierpienia osładzała mu jego jedyna wnuczka, Krysia, córka Erwina, która jako najmłodsza repatriantka wróciła, sama, do Kraju, w lutym 1949 roku. Dziadek Józef i babcia Zofia to była jej jedyna i najwspanialsza rodzina. Józef Marekwica zmarł 01.04.1988 r. i spoczywa na Cmentarzu Parafialnym w Czechowicach-Dziedzicach (sektor D, rząd 13, grób 1). Jest pochowany z żoną, mamą Erwina – Zofią (25.09.1906 – 17.12.1994).

1. Erwin Marekwica
2. Erwin Marekwica z kolegami w Iraku – stoi pierwszy z lewej
2. Erwin Marekwica w środku trzeciego rzędu, bez koszulki
3. Erwin i Stefania Marekwica
4. Zdjęcie archiwalne grobu por. Marekwicy na Monte Cassino
źródło: zbiory rodzinne Krystyny Drzewieckiej

biogram Erwina Marekwicy autorstwa Jacka Cwetlera; materiały archiwalne córki Erwina Marekwicy – Krystyny Drzewieckiej; Z. Krogulski “Wojenne losy”; Indeks Represjonowanych IPN; krzyz.montecassino.eu; https://cmpi.fondazionemm2c.eu/; “Śląsk pamięci Monte Cassino” pod red. Prof. Witolda Żdanowicz, Katowice, 1999; straty.pl; https://czechowicedziedzice.artlookgallery.com/