Czego szukasz, przyjacielu?

Stanisław Zborowski w 1920 r. ukończył 4 klasy Szkoły Powszechnej, a w 1927 r. IV Szkołę Wydziałową. Absolwent Państwowej Szkoły Ogrodnictwa w Poznaniu (1931 r.). Po odbyciu jednorocznej praktyki w firmie ogrodniczej F. Bunsch w Poznaniu zdał egzamin dyplomowy ogrodnika. Od 13.09.1932 do 15.09.1933 r. odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie (do 02.07.1933 r.) i w 61 Pułku Piechoty w Bydgoszczy. Po powrocie do Poznania pracował do 15.11.1935 r. w Ogrodzie Botanicznym w Poznaniu w charakterze praktykanta. Od 19.11.1935 do 31.03.1937 r. pracował w Państwowej Średniej Szkole Hodowlano-Rolniczej w Grudziądzu w charakterze instruktora ogrodnictwa z przerwą 10.05-11.06.1936 r. na ćwiczenia rezerwy w 69 Pułku Piechoty w Gnieźnie. Także w okresie 02.08 – 15.09.1934 r. jako plutonowy podchorąży odbył ćwiczenia w 61 Pułku Piechoty w Bydgoszczy. Z dniem 1 stycznia 1935 r. został mianowany podporucznikiem rezerwy. Od 01.08.1937 r. do dnia mobilizacji 24.08.1939 r. pracował w Wydziale Powiatowym Zarządu Drogowego w Augustowie jako ogrodnika zadrzewień. Od maja do czerwca 1938 r. odbył Kurs Oficerów Gospodarczych w Składnicy Materiałowej. 24.08.1939 r. został powołany do służby czynnej wojskowej w Parku Intendentury Suwalskiej Brygady Kawalerii.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. w szeregach Parku Intendentury Suwalskiej Brygady Kawalerii jako oficer pieniężno-materiałowy. 05.09.1939 r. ranny na skutek bombardowania lotnictwa niemieckiego w Serskim Lesie (pow. augustowski). 23.09.1939 r. na rozkaz komendanta Parku Intendentury kpt. mgr. Stefana Jeżewskiego Stanisław Zborowski przekroczył granicę polsko-litewską i został internowany. Do zajęcia Litwy przez ZSRR w 1940 r. przebywał w obozach internowania w Birsztanach i Kalwarii. Od 13.07.1940 r. przewieziony przez NKWD przebywał w obozie w Kozielsku II, a następnie od 02.07 do 03.09.1941 r. w obozie jenieckim w Griazowcu na terenie ZSRR.

Po zwolnieniu z niewoli sowieckiej na mocy Układu Sikorski – Majski wstąpił 03.09.1941 r. w Tockoje do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Od 10.09.1941 r. został przydzielony do 16 Pułku Piechoty, gdzie pełnił funkcję oficera gospodarczego i z Pułkiem 24.08.1942 r. został ewakuowany na Bliski Wschód. Po reorganizacji pułku w 16 Batalion Strzelców odbył w jego ramach wyszkolenie wojskowe na Bliskim Wschodzie w Iraku, Palestynie i Syrii. Z dniem 01.08.1943 r. został awansowany do stopnia porucznika. Na początku lutego 1944 r. wyjechał z Batalionem na front we Włoszech, gdzie brał udział w kampanii włoskiej 2 Korpusu, w tym w bitwie o Monte Cassino, walkach nad Adriatykiem w Apeninach, nad rzeką Senio i o wyzwolenie Bolonii jako oficer gospodarczy i kwatermistrz. Jego 16 Lwowski Batalion Strzelców wchodził w skład 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu. Po zakończeniu II wojny światowej w końcu września 1946 r. wraz z Batalionem został przetransportowany do Wielkiej Brytanii. W dniu 18.03.1947 r. zgłosił się na powrót do Polski. 05.04.1947 r. został przyjęty do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. 19.07.1947 r. opuścił macierzysty batalion i przebywał w obozach przejściowych Codford i Hoddam, oczekując na repatriację.

Stanisław Zborowski przybył do Polski drogą morską z Anglii do Gdańska 27.10.1947 r. na pokładzie statku “Eastern Prince”. Dzień później został zdemobilizowany przez władze polskie w Gdańsku. 29.10.1947 r. przybył do Poznania i zamieszkał z rodzicami. Zmarł w swym mieście rodzinnym w 1993 r.

polskie: Krzyż Walecznych, Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Medal Wojska, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 17816); brytyjskie: Gwiazda za Wojnę 1939-1945, Gwiazda Italii, The War Medal 1939/1945, Defence Medal; włoskie: Croce al Merito di Guerra

Archiwum WBH; Indeks Represjonowanych IPN; krzyz.montecassino.eu; Witold Żdanowicz „Monte Cassino, Ankona, Bolonia”, 2004 r.