Czego szukasz, przyjacielu?

Absolwent szkoły średniej w Wilnie w 1923 r. We wrześniu 1923 r. został przyjęty do Szkoły Podchorążych Sanitarnych Zawodowych w Warszawie jako wychowawca. Pracując w Szkole, jednocześnie studiował medycynę na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W 1932 r. ukończył Szkołę Sanitarną i studia lekarskie oraz został mianowany podporucznikiem – lekarzem służby stałej ze starszeństwem 1.12.1932 r. Do początku II wojny światowej pełnił służbę lekarza pułkowego – od 1.11.1932 do maja 1937 r. – w 9 Pułku Strzelców Konnych w Grajewie, od maja 1937 r. do stycznia 1939 r. – w 19 Pułku Piechoty we Lwowie, a od stycznia do września 1939 r. – w 5 Pułku Artylerii Lekkiej we Lwowie. 19.03.1938 r. został mianowany do stopnia kapitana.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. – od 1 do 22 września pełnił służbę komendanta Zespołu Przeciwgazowego i ordynatora 6 Szpitala Okręgowego we Lwowie. Od 23 września do 9 grudnia 1939 r. uczestniczył w likwidacji tego szpitala. Aresztowany w 1940 r. przez NKWD przebywał w niewoli sowieckiej do grudnia 1941 r.

Zwolniony na mocy tzw. “amnestii” w ramach Układu Sikorski – Majski z niewoli sowieckiej wstąpił na ochotnika do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Od 12.12.1941 r. do ewakuacji z oddziałami polskimi w sierpniu 1942 r. na Bliski Wschód pełnił służbę lekarza pułkowego. Następnie do grudnia 1942 r. był lekarzem Kwatery Głównej Armii Polskiej na Wschodzie, by potem do sierpnia 1943 r. pełnić służbę lekarza w III Szpitalu Wojennym w Iranie. W okresie sierpień 1943 – luty 1945 r. ponownie był lekarzem Kwatery Głównej 2 Korpusu – początkowo na Bliskim Wschodzie, a następnie we Włoszech w trakcie szlaku bojowego 2 Korpusu na Półwyspie Apenińskim. W kolejnym okresie do maja 1946 r. pracował w VII Szpitalu Wojennym we Włoszech, a od maja 1946 r. do sierpnia 1947 r. w VIII Szpitalu Wojennym w Egipcie. Następnie przebywał na terenie Palestyny.

Zenon Szemis powrócił do Polski z Palestyny 13 września 1947 r. poprzez punkt repatriacyjny w Czechowicach-Dziedzicach. Od 1 listopada 1947 r. został przyjęty na stanowisko lekarza powiatowego w Słubicach (obecnie woj. lubuskie). Tworzył polską służbę sanitarną w tym mieście. Zmarł w 1953 r. Na Jego grobie mieszkańcy miasta wyrazili poprzez tablicę wdzięczność “dla ofiarnego pierwszego lekarza Słubic”.

Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 91)

żona – Irena z domu Sawicka (ur. 1906 r.)
dzieci:
Andrzej (ur. 1936 r.)
Jerzy (18.06.1944 – 25.04.2021) – pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie – kwatera 40M, rząd 1, grób 10

Archiwum WBH, Indeks Represjonowanych IPN; krzyz.montecassino.eu