Czego szukasz, przyjacielu?

Zbigniew Warszakowski był synem Edwarda – kaprala Wojska Polskiego, osadnika wojskowego w osadzie Chotiaczów (pow. Włodzimierz Wołyński, woj. wołyńskie). W 1937 roku rozpoczął naukę w gimnazjum we Włodzimierzu Wołyńskim, którą po roku kontynuował w gimnazjum w Kowlu.

W wyniku zajęcia Kresów Wschodnich we wrześniu 1939 r. przez Sowietów wywieziony w głąb ZSRR na przymusowe prace przy wyrębie lasu.

Uratowany dzięki Układowi Sikorski – Majski, Zbigniew Warszakowski zaciągnął się do Wojska Polskiego w ZSRR. Po ewakuacji wraz z oddziałami polskimi w 1942 r. z ZSRR na Bliski Wschód przebył kolejne etapy tułaczki w Jordanii, Libanie i w Egipcie (Port Said). Po reorganizacji wojska – żołnierz 2 Korpusu – starszy strzelec Kwatery Głównej 6 Lwowskiej Brygady Piechoty 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu (nr ewid. 1923/118, starszy strzelec). W grudniu 1943 przybył wraz z 2 Korpusem do portu w Tarencie (Apulia), skąd wyruszył na szlak bojowy, który prowadził przez Monte Cassino oraz „góry apenińskie i front adriatycki”.

Zbigniew Warszakowski po zakończeniu II wojny światowej i demobilizacji z Polskich Sił Zbrojnych osiedlił się w Kanadzie. Do Polski wrócił w 1957 roku. W latach 1958-1960 pracował na poczcie w Łodzi, a następnie jako pomoc w kuchni w Grand Hotelu. Zmarł w 1990 r.

polskie: Krzyż Walecznych, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 17733); brytyjskie: Gwiazda Italii

żona Lucyna (01.05.1933-03.04.2006) – pochowana wraz z mężem

Zbigniew Warszakowski – zdjęcie powojenne; źródło: zbiory Jerzego Woźniaka

Jerzy Woźniak „Biogram Zbigniewa Warszakowskiego”; archiwum Jerzego Woźniaka; „Spis osadników wojskowych II RP”; krzyz.montecassino.eu; http://cmentarzekomunalne.lodz.systkom.pl/