Czego szukasz, przyjacielu?

Do tworzonej na terenie ZSRR polskiego wojska pod dowództwem gen. Andersa wstąpił 16 października 1941 r. w miejscowości Tockoje: “zostałem przydzielony do 6 – tej Dywizji Piechoty. Dowódcą tejże Dywizji był gen. Tokarzewski. Wcielono mnie do 17 Pułku Piechoty, plutonu łączności”. Od stycznia 1942 r. już jako polski żołnierz rozpoczyna szkolenie wojskowe. W tym czasie prawie cały pułk zachorował na dyzenterię. Po ewakuacji w 1942 r. do Iranu i rekonwalescencji żołnierze pomimo trudnych warunków podjęli na powrót przerwane szkolenie. Nastąpiła reorganizacja armii na wzór brytyjski i Józef Makowiecki we Włoszech lądował jako strzelec 17 Lwowskiego Batalionu Strzelców 9nr ewid. 1919/180) wchodzącego w skład 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu. W maju 1944 r. uczestniczył w walkach o Monte Cassino:
“W tą noc z 17 na 18 maja 1944 r. siedziałem z kilkoma żołnierzami na górze San Angelo, prowadziłem walkę wręcz, brakło amunicji, miałem kilka granatów ręcznych, które może ocaliły moje życie i kolegów, wykorzystałem je we własnej obronie, było naprawdę i przeżyłem tej nocy piekło”. ( pisownia oryginalna)
Kiedy 5 KDP walczyła o Piedimonte strzelec Józef Makowiecki został przysypany ziemią po wybuchu pocisku:
“…,tu właśnie przeżyłem tragedię, zostałem zasypany przez ziemię od uderzenia pocisku ciężkiej artylerii, zapaliło się na mnie ubranie, dostałem szoku, dla mnie specjalnie nic nie było”. (pisownia oryginalna).

Józef Makowiecki do Polski powrócił w 1947 r. Początkowo zamieszkał na Mazurach, ale ostatecznie zdecydował się osiedlić w Świebodzinie. Zmarł 18 listopada 1990 roku i został pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym.

polskie: Krzyż Walecznych ( nr12 916), Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 18886:, także odznaczenia brytyjskie

żona Franciszka (19.05.1921-24.05.1998) – pochowana wraz z mężem

Jacek Ogorzałek „Biogram Józefa Makowskiego”; zbiory Jacka Ogorzałka; Archiwum Państwowe w Zielonej Górze; Archiwum IPN; krzyz.montecassino.eu; archiwum Wojskowego Biura Historycznego