Czego szukasz, przyjacielu?

Do wybuchu II wojny światowej Leon Kitowicz mieszkał z rodzicami jako uczeń szkoły podstawowej. Jego dalszą edukację po ukończeniu 1 klasy gimnazjum przerwała niemiecko – sowiecka agresja na Polskę.

Po zajęciu Kresów Wschodnich w 1939 r. przez Sowietów rodzina Kitowiczów została deportowana w głąb ZSRR.

1 stycznia 1942 roku Leon Kitowicz zgłosił się do tworzonej przez generała Andersa armii w ZSRR. Jako żołnierz 18 Lwowskiego Batalionu Strzelców został ewakuowany na Bliski Wschód, do Iranu. Stacjonował następnie wraz ze swym oddziałem w Iraku, a następnie Palestynie, gdzie dochodził do zdrowia i przechodził pełne przeszkolenie wojskowe. Strzelec Leon Kitowicz (nr ewid. 1924/131) od lutego 1944 r. brał czynny udział w walkach na froncie włoskim: „W walce pod Monte Cassino byłem jakoś szczęśliwie lekko ranny, co pozwoliło mi po krótkiej rehabilitacji brać udział w wielu dalszych akcjach bojowych”. Niestety szczęście opuściło Leona Kitowicza 28 grudnia 1944 r., kiedy podczas patrolu został ciężko ranny. W wyniku tego wydarzenia lekarze amputowali mu lewą nogę. Prawa noga, dzięki staraniom medyków, została uratowana. Ewakuowany na Wyspy Brytyjskie 12 kwietnia 1945 r. przez kolejny rok przebywał w szpitalu, gdzie był czterokrotnie operowany. 26.07.1947 r. został zdemobilizowany z Polskich Sił Zbrojnych w stopniu starszego strzelca.

W 1947 r. Leon Kitowicz powrócił do Polski. Wraz z rodziną zamieszkał w Żarach i podjął pracę w PKP jako telegrafista. Ukończył wieczorowo średnią szkołę. Zmarł 12 czerwca 1984 roku i został pochowany na żarskim cmentarzu komunalnym przy ulicy Szpitalnej.

polskie: Krzyż Walecznych, Medal Wojska, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 19569); brytyjskie: 1939 – 45 Star, Italy Star, Defence Medal.

żona Helena (27.10.1924-12.06.1984) – pochowana wraz z mężem na cmentarzu w Żarach

Jacek Ogorzałek “Biogram Leona Kitowicza”; zbiory własne Jacka Ogorzałka; Archiwum Państwowe w Zielonej Górze; krzyz.montecassino.eu