Czego szukasz, przyjacielu?

Jan Wełnic pochodził z Potulic (pow. Wągrowiec, woj. wielkopolskie). Edukację zakończył w roku 1917 na szkole powszechnej. Już w II Rzeczypospolitej w latach 1920-21 odbył służbę wojskową w 57 Pułku Piechoty w Poznaniu, a potem strzegł granicy polsko-niemieckiej w rejonie Chojnic w szeregach pułku z Chełmna. Do rezerwy trafił w roku 1924. Następnie pracował w różnych miejscach, w tym przez ponad rok w kopalni węgla we Francji. W lipcu 1939 r. został zmobilizowany i służył w kompanii Obrony Narodowej.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. W ramach Armii “Pomorze’ walczył w odwrocie na kierunku Chojnice – Tuchola – Toruń oraz w bitwie nad Bzurą. Rozbite, ale niepokonane oddziały, wycofały się za Wisłę, na wschód. Po wkroczeniu 17.09.1939 r. Sowietów na Kresy Wschodnie II RP Jan Wełnic dostał się 20.09.1939 r. do niewoli sowieckiej we Włodzimierzu Wołyńskim. Przebywał w obozach jenieckich w: Szepietówce, Równe – Lwów aż do 1941 roku i ogłoszenia tzw. amnestii dla obywateli polskich więzionych w ZSRR.

02.09.1941 r. wstąpił jako ochotnik w Tockoje do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR pod dowództwem gen. Andersa. Wraz z oddziałami polskimi ewakuowany w 1942 r. z ZSRR na Bliski Wschód. Po reorganizacji polskiego wojska żołnierz 2 Korpusu – służył jako kierowca w 1 Batalionie Saperów Kolejowych. Uczestnik kampanii włoskiej 2 Korpusu.

Jan Wełnic powrócił do Polski latem 1946 roku. Pracował do roku 1967 w Obornickich Zakładach Meblowych, w szamocińskiej fabryce mebli, jako palacz kotłowy. Był żonaty, miał siedmioro dzieci. Mieszkał i zmarł w Szamocinie.

żona Władysława
siedmioro dzieci

Jan Wełnic – żołnierz 2 Korpusu; źródło: archiwum rodzinne Rajmunda Wełnica

Rajmund Wełnic „Wspomnienie o Janie Wełnicu”; archiwum rodzinne Rajmunda Wełnica; Indeks Represjonowanych IPN