Czego szukasz, przyjacielu?

W 1938 roku zdał maturę i na ochotnika wstąpił do wojska. Do tej pory nie udało się ustalić formacji ani szkoły, w której służył.

Do majora Henryka Dobrzańskiego dołączył w okolicach Kanału Augustowskiego 25 września 1939 roku. Od tej pory nieprzerwanie stał pod pseudonimem “Bem” u boku “Hubala” aż do jego śmierci 30 kwietnia 1940 roku pod Anielinem. Brał udział we wszystkich ważnych dla Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego wydarzeniach. Pod koniec 1940 roku dotarł do Latrun na terenie Palestyny. Ppor. Morawski służył w Dyonie Ułanów Brygady Strzelców Karpackich, czyli późniejszym Pułku Ułanów Karpackich. Pełnił służbę w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich ( nr ewidencyjny 5125), uczestnicząc między innymi w obronie Tobruku w 1941 r. W 1942 r., wraz z całym Pułkiem Ułanów Karpackich zajmował stanowiska obronne na przedpolach Kairu podczas trwania bitwy pod El Alamein.

Od jesieni 1942 r. przebywał w Iraku, gdzie Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich przemianowana na 3 Dywizję Strzelców Karpackich, weszła w skład 2 Korpusu Polskiego pod dowództwem gen. Władysława Andersa. Jesienią 1942 r. w Iraku doszło do spotkania ppor. Zygmunta Morawskiego z ojcem ppłk. dyplomowanym Marianem Morawskim po trzech latach rozłąki. 7 sierpnia 1943 roku, w dniu ślubu Zygmunta w Jerozolimie jego kolega, który miał być świadkiem – odmówił, powiedziawszy, że synowi komunisty nie będzie świadkiem. Zygmunt usłyszawszy to miał go spoliczkować, a następnie się z nim pojedynkować. W pojedynku miał zginąć.

Zdjęcia Zygmunta Morawskiego z kolekcji Andrzeja Igielskiego
Nagrobek Zygmunta Morawskiego w Ramli, Izrael; źródło: cwgc.org

archiwum Andrzeja Igielskiego; https://tropem-hubala.blogspot.com/2018/08/tajemnica-smierci-bema.html; “Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich 1942-1987″ t.2 red. W. Maciejczyk, Londyn 1991; www.cwgc.org