Czego szukasz, przyjacielu?

Absolwent I Państwowego Gimnazjum im. Kazimierza Brodzińskiego w Tarnowie (egzamin dojrzałości w 1929 r.), a następnie Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi-Komorowie (01.10.1929-15.08.1932). Okres rekrucki odbył w 18 Pułku Piechoty w Skierniewicach. Awansowany do stopnia podporucznika piechoty – oficer służby stałej 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej na stanowisku dowódcy plutonu, a następnie kompanii (15.08.1932-30.10.1937). 19.03.1935 r. awansowany do stopnia porucznika. W latach 1937-39 słuchacz XVIII promocji Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie – promocja na oficera dyplomowanego II RP 18 sierpnia 1939 r. Od 18.08.1939 r. oficer 14 Dywizji Piechoty.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. – oficer operacyjny w sztabie 14 Dywizji Piechoty Armii „Poznań”, brał udział w walkach w woj. poznańskim, pod Kutnem, Sochaczewem, w bitwie nad Bzurą oraz w walkach w Puszczy Kampinoskiej. 21.09.1939 r. dostał się do niewoli niemieckiej, z której niezwłocznie uciekł. Do 26.11.1939 r. ukrywał się celem przygotowania do przejścia na Węgry, które powiodło się tego dnia. 16.01.1940 r. przyjazd do Marsylii (Francja), a następnie do obozu de Carpiagne. Przyjęty w Paryżu do Armii Polskiej we Francji – skierowany do ośrodka Niort. W dniach 1-14.04.1940 r. przydzielony do Sztabu Brygady Strzelców Karpackich, podróż do Syrii. Od 23.04.1940 do 22.02.1942 r. r. w sztabie Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich jako oficer łącznikowy, szef Oddziału I. Uczestniczył w tworzeniu i szkoleniu Brygady, a następnie w jej walkach pod Tobrukiem i w bitwie pod Ghazalą. 3.05.1940 r. awansowany do stopnia kapitana. Od 23.02 do 06.05.1942 r. oficer sztabu i wykładowca Centrum Wyszkolenia Broni i Służb.

Po połączeniu SBSK z żołnierzami ewakuowanymi z ZSRR wszedł w skład 2 Korpusu – od 7.05.1942 do grudnia 1943 r. oficer sztabu 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Od 21.12.1943 r. na froncie we Włoszech. Uczestnik kampanii włoskiej, w tym walk nad rzeką Sangro, bitwy o Monte Cassino, zdobycia Ankony (Krzyż Srebrny VM) i dalszych bitw do końca 1944 r., później m.in. bitwy o Bolonię. Ranny 6.07.1944 r. w walkach o Loreto. Od 21.12.1943 do 31.12.1944 r. oficer Kwatery Głównej 3 Dywizji Strzelców Karpackich (nr ewid. 1911/169). 01.03.1944 r. awansowany do stopnia majora dyplomowanego. Od 01.01.1945 r. w 5 Batalionie Strzelców Karpackich 2 Brygady Strzelców Karpackich 3 DSK 2 Korpusu – jego dowódca od 01.02 do 4.08.1945 r. Jako dowódca batalionu walczył nad rzeką Senio i o wyzwolenie Bolonii. Od 4.08.1945 do 30.06.1946 r. przeniesiony na stanowisko dyrektora nauk oraz wykładowcy taktyki i historii wojskowości do Centrum Wyszkolenia Armii – Oficerskiej Szkoły Taktycznej 2 Korpusu w Benevento. Od 30.06 (momentu wyjazdu Szkoły do Anglii) do 6.12.1946 r. przeniesiony na stanowisko tłumacza w Oddziałach Operacyjnych 2 Korpusu. Od 10.12.1946 do 25.04.1947 po przybyciu z Włoch do Anglii przebywał w obozie wojskowym 2 Korpusu w Thurstaston koło Liverpool z wyjątkiem grudnia 1946 r. gdy dowiedział się, iż jego narzeczona przebywa w Niemczech. Udał się do Meppen (Niemcy), gdzie 26.12.1946 r. zawarł związek małżeński. Po przyjeździe do Anglii żona zachorowała na serce i przebywała pod opieką lekarską. Zygmunt Zawadzki 26.04.1947 r. wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po wyleczeniu się żony zgłosił się na wyjazd do Polski, przeniesiony do 98 obozu repatriacyjnego w Szkocji, gdzie został zdemobilizowany z Polskich Sił Zbrojnych w dniu 14.11.1947 r.

Zygmunt Odrowąż-Zawadzki powrócił drogą morską z Anglii do Gdańska w dniu 22.11.1947 r. Zamieszkał w Poznaniu, a następnie w Gdańsku. Po powrocie do Ojczyzny miał trudności ze znalezieniem pracy. Nie chciał służyć w Wojsku Polskim w Kraju. Po ukończeniu studiów w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Poznaniu (1952 r.) rozpoczął pracę jako księgowy, którą kontynuował aż do emerytury. Aktywny działacz środowisk kombatanckich byłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Autor publikacji i artykułów historycznych:
artykuł “SBSK w obronie Tobruku” w: “Niepodległość i Pamięć”, 2002 r.
artykuł “Byłem oficerem łącznikowym i tłumaczem SBSK’, „Wojskowy Przegląd Historyczny” 1988, nr 4.
artykuł “Dowództwo Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Polacy w obronie Tobruku” {w:] Materiały z sesji naukowej Olsztyn 14-15 listopada 1991, Olsztyn 1996
publikacja “14 Dywizja Piechoty (Poznańskiej)”, 2005 r.
W 1998 r. mianowany Honorowym Obywatelem Gminy Radgoszcz. 3.05.2006 r. mianowany do stopnia generała brygady. Był ostatnim żyjącym oficerem ścisłego sztabu SBSK oraz ostatnim żyjącym oficerem dyplomowanym II RP. Zmarł w Gdańsku w 2008 r. Jego pogrzeb z honorami wojskowymi odbył się w Katedrze w Gdańsku-Oliwie w dniu 17.10.2008 r.

polskie: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Walecznych (dwukrotnie – 1942 r., 1944 r.), Medal Wojska, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 2004), Krzyż Czynu Bojowego PSZ na Zachodzie (1989 r.); brytyjskie – MBE (The Most Excellent Order of the British Empire), Africa Star, Italy Star, 1939-45 Star; francuskie: Croix de Combattants

dalsze imiona – Ludwik Stanisław

Wnuk powstańca 1863 r. Ludwika Odrowąż-Zawadzkiego.
Ojciec Franciszek pochodził z Żółkwi koło Lwowa, wieloletni urzędnik pocztowy w ambulansach kolejowych, był w Radgoszczy przed II wojną światową kierownikiem miejscowego urzędu pocztowego. Matka Maria (córka właściciela gospodarstwa rolnego w podtarnowskiej Strusince) była nauczycielką.

Żona Lidia z domu Łańcucka (19.04.1916-01.03.2010) – pochowana w grobie rodzinnym wraz z mężem i swoimi rodzicami na cmentarzu w Gdańsku-Oliwie.

kpt. dypl. Zygmunt Odrowąż-Zawadzki, Tobruk 1941 r.; źródło: “Niepodległość i Pamięć” 9/1 (18)/2002

archiwum Wojskowego Biura Historycznego – sygn. II_56_10538; „W 50-lecie Powstania Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie”, Londyn 1969 r., s. 411; “Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich 1942-1987″, Londyn 1991; krzyż.montecassino.eu; Z. Zawadzki „SBSK w obronie Tobruku” w: „Niepodległość i Pamięć”, 2002 r.; „Zmarł gen. Zygmunt Odrowąż-Zawadzki”, „Dziennik Polski, 25.10.2008 r.