Czego szukasz, przyjacielu?

Jan Krasuski przed wybuchem II wojny światowej mieszkał wraz z rodziną w majątku Sieheniowszczyzna w gminie Motykały (pow. Brześć nad Bugiem, woj. poleskie), który otrzymał jego ojciec Bolesław za znaczący wkład w wojnę polsko-bolszewicką 1920 roku.

Po inwazji sowieckiej na Polskę 17.09.1939 r. rodzina Krasuskich została 10.02.1940 r. deportowana przez NKWD w głąb ZSRR. Zostali zesłani do posiołka Warda, rej. chołmogorski, obw. archangielski, dokąd dotarli 27.02.1940 r. Tu pracowali przy wyrębie lasu. Na mocy Układu Sikorski – Majski z lipca 1941 r. rodzina Krasuskich została zwolniona z zesłania 10.09.1941 r.

Jan Krasuski przedostał się do tworzących się Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR pod dowództwem gen. W. Andersa i wstąpił do nich na ochotnika. W 1942 r. ewakuowany wraz z Wojskiem Polskim z ZSRR do Iranu. Żołnierz 6 Karpackiego Batalionu Strzelców Karpackich 3 Dywizji Strzelców Karpackich 2 Korpusu. Uczestnik całej kampanii włoskiej, w tym bitwy o Monte Cassino, walk nad Adriatykiem oraz o wyzwolenie Bolonii (nr ewid. 1920/82, strzelec). Po zakończeniu II wojny światowej w sierpniu 1946 r. zawarł związek małżeński w Bari ze Słowaczką Magdaleną. Po ewakuacji 2 Korpusu do Wielkiej Brytanii we wrześniu 1946 r. Jan Krasuski został zdemobilizowany z Polskich Sił Zbrojnych.

Po demobilizacji zamieszkał wraz z żoną w Sussex (Wielka Brytania), gdzie na świat przyszedł ich syn Henryk. Ostatecznie Państwo Krasuscy zdecydowali się na powrót do Polski. Do Gdańska przybyli statkiem z Anglii 11.07.1947 r. Udali się następnie do powiatu Żagań do rodziny przybyłej z zesłania z ZSRR. Zamieszkali w Iłowej (pow. Żagań, woj. lubuskie).

Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr legit. 7653, 1945 r.)

Jan Krasuski był deportowany w roku 1940 w głąb ZSRR wraz z rodzicami oraz młodszym rodzeństwem – braćmi Kazimierzem (rocznik 1920), Alfredem (rocznik 1927) i Waldemarem (rocznik 1932) oraz siostrą Henryką (rocznik 1925, zmarła na zesłaniu).

Rodzice Jana wraz z jego braćmi powrócili do Polski z zesłania i osiedlili się w woj. lubuskim:
Ojciec Bolesław Krasuski (18.05.1885-14.01.1980) – uczestnik walk o niepodległość Polski w latach 1918-21, osadnik wojskowy, pochowany na cmentarzu komunalnym w Gozdnicy
Mama Maria (16.01.1900-06.04.1988) – aktywna działaczka społeczna zaangażowana w organizację szkolnictwa podstawowego w Gozdnicy. Pochowana na cmentarzu komunalnym w Gozdnicy wraz z mężem.

Bracia:
– Kazimierz (01.12.1924-11.05.2004) – żołnierz II Armii Wojska Polskiego, po wojnie pracował jako magazynier GS Gozdnica. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Gozdnicy. Dzieci: Bolesław, Tadeusz, Władysław
– Alfred (07.04.1927-06.12.2002) – nie brał udziału w walkach, pochowany na cmentarzu komunalnym w Gozdnicy. Dzieci: Zygmunt, Jarosław, Bożena, Waldemar, Alina
– Waldemar (03.04.1934-30.12.2004) – pracował w szkolnictwie jako dyrektor Szkoły podstawowej w Gozdnicy, przeniesiony do Brzeźnicy ( po dopuszczeniu córki do I Komunii Św.), następnie dyrektor szkoły w Kaczorowie i Liceum Ogólnokształcącego w Oławie. Pochowany na Nowym Cmentarzu przy ul. Wrocławskiej w Zielonej Górze. Dzieci ; Beata , Adriana.

Żona Magdalena (27.03.1925-25.12.2013) była Słowaczką z Presova; w czasie II wojny światowej została przez Niemców wywieziona ze Słowacji na roboty przymusowe w Austrii. Po wyzwoleniu przedostała się do Włoch, gdzie przebywała w obozie dla uchodźców cywilnych koło Bari. We Włoszech poznała przyszłego męża Jana. Pobrali w sierpniu 1946 r. w Bari.

Dzieci Jana Krasuskiego – Henryk, Tadeusz, Helena, Elżbieta, Janusz

Jan Krasuski – żołnierz 2 Korpusu; źródło: archiwum rodzinne Janusza Krasuskiego

archiwum Janusza i Huberta Krasuskich; Hubert Krasuski „Szlak Armii Andersa oczami Jana Krasuskiego, żołnierza 3. Dywizji Strzelców Karpackich”, 2023 r.; Indeks Represjonowanych IPN; “Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich 1942-1987″, Londyn 1991; Rejestr odznaczonych Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino