Czego szukasz, przyjacielu?

Od 1911 r. uczeń IV Państwowego Gimnazjum im. Mikołaja Długosza we Lwowie. W latach 1918-1919 uczestnik obrony Lwowa. Ochotnik Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. (był pod Dublanami). Następnie zdał egzamin dojrzałości i wstąpił na Wydział Lekarski Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Dyplom lekarski uzyskał w 1927 r.

Praktykę lekarską rozpoczął w Sanatorium Czerwonego Krzyża we Lwowie przy ul. Łyczakowskiej, gdzie dyrektorem był dr Jagodziński. Następnie specjalizował się w chirurgii kostnej w szpitalu państwowym we Lwowie, by pracować potem także jako chirurg w Szpitalu Dziecięcym św. Zofii we Lwowie. Jednocześnie był społecznie lekarzem lwowskiej biedoty. Mieszkał z rodziną w Brzuchowicach pod Lwowem.

Jako porucznik rezerwy – lekarz został powołany we wrześniu 1939 r. do służby w 6 Okręgowym Szpitalu Wojskowym we Lwowie (komendant płk dr Adam Sołtysik). W II połowie września po zajęciu Lwowa przez wojska sowieckie został przeniesiony do służby w Szpitalu Okręgowym w Przemyślu, gdzie dr Franciszek Hipp operował licznie tu zebranych, rannych żołnierzy polskich, a brakowało chirurgów.
Pod okupacją sowiecką brał udział w Przemyślu w tworzeniu Związku Walki Zbrojnej. W szpitalu, gdzie pracował, uczestniczył w tajnych naradach, gromadził wraz z innymi członkami broń i inne zaopatrzenie wojskowe, przechowywał ludzi. Po kilku miesiącach działalności na skutek zdrady rozpoczęły się aresztowania w organizacji przez NKWD, dlatego dr Hipp zdecydował się na wyjazd do Lwowa i ukrywał jako chory w szpitalu. Niestety rozpoznany został aresztowany i przewieziony do więzienia w Przemyślu. Tu przeszedł okrutne śledztwo NKWD, nie wydał jednak nikogo z ZWZ i w październiku 1940 r. został skazany przez trybunał sowiecki na śmierć. Przez szereg miesięcy oczekiwał wykonania wyroku w pojedynczej celi w więzieniu w Przemyślu. W maju 1941 r. został nieoczekiwanie wywieziony w głąb ZSRR i przebywa w więzieniach w Kijowie, Charkowie i innych. NKWD wznowiło w tym czasie jego śledztwo i nawiało dr Hippa o wysłanie do Stalina prośby o ułaskawienie, czego odmówił. Zwolniony z niewoli sowieckiej na mocy tzw. „amnestii”.

Jesienią 1941 r. wstąpił na ochotnika do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR pod dowództwem gen. Andersa. Pracował w garnizonowym szpitalu 6 Dywizji Piechoty wraz z lekarzami: dr Katznerem, dr Essigmanem, dr Ostrowskim oraz dr Dolancem. Wkrótce został przeniesiony do 8 Dywizji Piechoty (komendant szpitala płk lek. dr Andrzej Konczacki). Wraz z Dywizji w styczniu 1942 r. przeniesiony do Środkowej Azji, a następnie ewakuowany wraz z oddziałami wojska w I ewakuacji drogą morską do Iranu. Lekarz 1 Szpitala Wojennego w Khanaqin w Iraku. W maju 1943 r. awansowany na kapitana. W czerwcu 1943 r. uzyskał 6-tygodniowy urlop zdrowotny do Palestyny, a po powrocie został przydzielony do 5 C.C.S. Przeniesiony wraz z wojskiem polskim do Palestyny, a następnie do Egiptu, gdzie pełnił służbę lekarza w szpitalu w El Quantara.

W trakcie kampanii włoskiej 2 Korpusu lekarz 1 Szpitala Wojennego w Grottaglie koło Taranto. W trakcie bitwy o Monte Cassino lekarz Polowego Szpitala Ewakuacyjnego nr 3 (nr ewid. 1900/83). Następnie chirurg 47 Czołówki Chirurgicznej – niejednokrotnie operował w sytuacjach trudnych, pod obstrzałem nieprzyjaciela. Bywał często wzywany do wysuniętych punktów opatrunkowych, dokąd leciał samolotem. Jako dowódca czołówki chirurgicznej w 5 Sanitarnym Ośrodku Ewakuacyjnym w 1944 r. został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami.

W czerwcu 1946 r. przybył do Diddington w Wielkiej Brytanii, na północ od Londynu, wraz z personelem 6 Szpitala Wojennego. W I połowie 1947 r. został przeniesiony do 3 Szpitala Wojennego w Penley koło Wrexham, a w 1948 r. przeszedł do 4 Szpitala Wojennego w Iscold Park, Whitchurch jako starszy ordynator – chirurg szpitala dla chorych na płuca.

W 1956 r. w związku z likwidacją 4 Szpitala Wojennego dr Hipp przeszedł do 3 Szpitala Wojennego. Ostatecznie zrezygnował ze stanowiska w początkach 1957 r. i wyjechał do Bedford, gdzie pracował jako lekarz domowy. Od początku 1958 r. pracował w szpitalu angielskim dla chorych na płuca w Didwerthy (?) koło Newton Abbott. Od sierpnia 1964 r. aż do śmierci był lekarzem szpitala angielskiego w Devizes, Wiltshire.

Ceniony przez pacjentów za troskliwość i ofiarność. Wspominany przez gen. Z. Bohusza-Szyszko jako człowiek prawy i o głębokim poczuciu patriotyzmu.

Zmarł przedwcześnie w grudniu 1965 r.

Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (legit. nr 48584), Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami

Pierwsza żona Kazimiera zmarła w czasie wojny we Lwowie. Mieli razem syna Antoniego, który dzięki opiece rodziny przeżył wojnę we Lwowie i wyjechał przez „zieloną” granicę w 1945 r. do Austrii i połączył się z tatą w Wielkiej Brytanii.

Druga żona Stanisława była w czasie II wojny światowej pielęgniarką w szpitalach wojennych 2 Korpusu. Zmarła w 1996 r.

Syn Antoni pracował jako inżynier w przemyśle lotniczym w Wielkiej Brytanii. Zmarł w 2013 r.

kpt. dr Franciszek Hipp – żołnierz 2 Korpusu; źródło: archiwum rodzinne Anny Mańkowskiej

Archiwum rodzinne Anny Mańkowskiej; Z. Bohusz-Szyszko „Śp. Doktor Franciszek Hipp”, Dziennik Polski 12.12.1966 r.; krzyz.montecassino.eu