Czego szukasz, przyjacielu?

Adolf Smolnicki pochodził z polskiej rodziny od wieków zamieszkałej na Podkarpaciu. Był ósmym z kolei dzieckiem Filipa Smolnickiego i jego żony Ludwiki. Jego mama zmarła rok po jego urodzeniu na czerwonkę. Wychowywała go druga żona jego taty – Katarzyna Niemiec wraz z młodszą siostrą Adolfa – Zofią.
Większość swego dzieciństwa Adolf spędził w miejscowości Skole koło Drohobycza (pow. Stryj, woj. stanisławowskie). Tu ukończył Siedmioklasową Publiczną Szkołę Powszechną męską, by następnie rozpocząć pracę jako praktykant ślusarski w firmie Gondula w Stryju. Ostatnim znanym przedwojennym adresem miejsca zamieszkania jego rodziców była wieś Synowódzko Wyżne w pow. stryjskim.
W marcu 1938 r. Adolf Smolnicki wstąpił do organizacji „Obrona Narodowa” – należał do Batalionu Stryj tej organizacji. W sierpniu 1939 r. odbywał ćwiczenia wojskowe w ramach ON Stryj, został zmobilizowany i nie powrócił już przed wybuchem II wojny światowej do domu.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. w szeregach swego batalionu Obrony Narodowej. Złapany wraz z kolegą przez nacjonalistów ukraińskich uciekł z niewoli i musiał się ukrywać. Uwolniony przez oddział Wojska Polskiego ewakuował się z nim w dniu 19.09.1939 r. – na skutek inwazji sowieckiej – na Węgry. Spędził 6 miesięcy w obozie internowania dla polskich żołnierzy w Kisbodak nad Dunajem w północno-zachodnich Węgrzech. 8 maja 1940 r. uciekł z obozu z dużą grupą polskich żołnierzy w cywilnych ubraniach. Poprzez Serbię (Belgrad) i Grecję (Ateny, port w Pireusie) dotarli w maju 1940 r. jako jedna z pierwszych grup ochotników do francuskiej Syrii, gdzie w Homs tworzyła się Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich. Został przydzielony do oddziałów przeciwpancernych.
Po kapitulacji Francji Adolf wraz z Brygadą dołączył do Armii Brytyjskiej w Palestynie. Uczestniczył w intensywnym szkoleniu wojskowym w Palestynie, a następnie w walkach Brygady w Afryce Północnej jako goniec motocyklowy (nr ewid 1597). Uległ wypadkowi samochodowemu na skutek wyczerpania organizmu w czasie służby w trakcie transportu oddziałów polskich z Aleksandrii do Mersa Matruh. Osiem miesięcy przebywał na skutek poważnego złapania lewej nogi w polskim szpitalu w Aleksandrii (Egipt). Po wyleczeniu powrócił do Brygady stacjonującej już w Iraku – najprawdopodobniej w Kirkuku. Był kierowcą pojazdów wojskowych, instruktorem jazdy. Dzięki swej znajomości silników naprawiał także pojazdy, w tym te zdobyte na żołnierzach niemieckich.

Po połączeniu Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich z oddziałami Wojska Polskiego przybyłymi z ZSRR Adolf Smolnicki został żołnierzem 3 Dywizji Strzelców Karpackich w stopniu bombardiera – kierowcą w 3 Karpackim Pułku Artylerii Przeciwpancernej. Uczestniczył w walkach Dywizji w całej kampanii włoskiej 2 Korpusu, w tym w bitwach o Monte Cassino i Bolonię – przez większość czasu jako kierowca dowódcy Pułku w wozie opancerzonym „White”. W walkach pod Brisighellą przydzielony do 2 Batalionu Strzelców Karpackich z radiostacją na swym wozie. Po zakończeniu wojny uczeń Gimnazjum i Liceum 3 DSK, w której początkowo w Amandoli/ Sarnano, a po przeniesieniu oddziałów polskich do Wielkiej Brytanii – w Bodney Airfield zdobył swe wykształcenie średnie. Wstąpił w 1946 r. do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia.

Żołnierze Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, w tym Adolf Smolnicki, zostali po wojnie zaproszeni przez swych australijskich towarzyszy broni spod Tobruku do osiedlenia się w Australii. Adolf przybył na Tasmanię we wrześniu 1947 r. i został w dniu przyjazdu zdemobilizowany. Pracował przy budowie tam wodnych. W grudniu 1949 r. po 2 latach pracy otrzymał australijskie obywatelstwo. Przeprowadził się następnie do Melbourne, aby nauczyć się lepiej jęz. angielskiego – tu pracował w jednej z firm w swym zawodzie ślusarza. Wkrótce zdecydował się wyjechać do Nowej Zelandii, gdzie mieszkała jego korespondencyjna znajoma – Eugenia Piotuch. Była jedną z ponad 700 polskich dzieci, które ocalone z ZSRR z Armią gen. Andersa zostały następnie przyjęte w 1944 r. przez rząd Nowej Zelandii. Przybył do Nowej Zelandii 22.12.1949 r. Adolf i Eugenia pobrali się w 1950 r. w New Plymouth i zamieszkali w Wellington. Mieli 5 dzieci.
Adolf Smolnicki wstąpił do Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. Był jego aktywnym członkiem (sprawował funkcje skarbnika – gospodarza), jak również w Polish Association w Wellington. Od 1973 r. kilkanaście razy wraz z żoną odwiedzał Polskę. W 1994 r. byli członkami nowozelandzkiej delegacji na obchody 50 rocznicy bitwy o Monte Cassino we Włoszech. Był bardzo poruszony możliwością odwiedzenia grobów kilkunastu jego kolegów spoczywających na tym cmentarzu. Po powrocie do Nowej Zelandii zmarł 6 miesięcy później na raka w lutym 1995 r.

polskie: Krzyż Walecznych (za Monte Cassino), Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr legit. 11738, 11.03.1945 r.), Odznaka SBSK, Odznaka 3 DSK, Srebrna Odznaka Honorowa SPK (03.05.1984 r.), Złota Odznaka Honorowa SPK (11.11.1990 r.), Krzyż Czynu Bojowego PSZ na Zachodzie, Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939 r.”
brytyjskie: Army Medal, 1939-1945 Star, Africa Star, Italy Star, Defence Medal, War Medal 1939-1945

drugie imię – Grzegorz
Po śmierci żony Ludwiki w 1922 r., tego samego roku Filip Smolnicki poślubił Katarzynę Niemiec i z nią wychowywał swoje dzieci z pierwszego małżeństwa. Czworo z nich w wieku 2-8 lat zmarło już wcześniej w 1920 r. z powodu zapalenia płuc.

Żona Adolfa – Eugenia Piotuch zmarła w 2020 r. i została pochowana w grobie wraz z mężem.

Adolf Grzegorz Smolnicki – żołnierz 3 Dywizji Strzelców Karpackich 2 Korpusu; źródło: archiwum rodzinne Ireny Smolnickiej-Lowe

archiwum rodzinne Ireny Smolnickiej-Lowe; Mieczysław Sas-Skowroński „Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich – spis żołnierzy”, 1968 r., s. 146