Czego szukasz, przyjacielu?

Od 1924 r. Władysław Dąbrowski mieszkał wraz z rodzicami w Nowogródku, gdzie jego ojciec, były żołnierz Legionów, był rusznikarzem w Policji Państwowej. Od wieku 6 lat przez pierwsze trzy lata Władysław uczęszczał do szkoły Sióstr Nazaretanek w Nowogródku. W 1934 r. uczęszczał do nowej państwowej szkoły powszechnej w Nowogródku blisko rodzinnego domu, gdzie ukończył 7 klasę. Następnie po zdaniu egzaminów ukończył trzy klasy Gimnazjum im. A. Mickiewicza w Nowogródku. Wybuch II wojny światowej przerwał dalszą naukę.

Dnia 13.04.1940 r. Władysław Dąbrowski wraz z mamą i młodszym bratem Jerzym został deportowany z Nowogródka do ZSRR – Kazachstan. Na zesłaniu w kołchozie im. Kirowa we wsi Sorsajskij (obw. aktiubiński) pracował jako robotnik rolny. W drugim roku, po ukończeniu kursu traktorzysty, pracował na zesłaniu do 13.03.1942 r. Przed ich wywózką jego ojciec został we wrześniu 1939 r. internowany na Litwie, a następnie od 1940 r. po zajęciu Litwy przez Sowietów przebywał w obozach jenieckich na terenie ZSRR.

13.04.1942 roku Władysław Dąbrowski wstąpił w Jangi Jul (Uzbecka SRR) jako ochotnik do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR dowodzonych przez gen. W. Andersa i otrzymał przydział do Batalionu Szturmowego (Batalion „S”) pod dowództwem rtm. Zbigniewa Kiedacza, który miał za zadanie ochronę Sztabu. 12.08.1942 r. Batalion „S” transportem kolejowym dotarł z Jangi Jul do Krasnowodzka. Następnie 14.08.1942 r. Władysław Dąbrowski przepłynął wraz z Batalionem drogą morską do portu Pahlevi w Iranie. 15.09.1942 r. drogą lądową Batalion dotarł do Iraku, gdzie rozpoczął szkolenie jako pułk pancerny. Zakończenie szkolenia nastąpiło 15.05.1943 r. w mieście Kirkuk. Na nowym sprzęcie (wozy pancerne) 07.09.1943 r. wyruszyli do Palestyny. Pierwszym miejscem postoju było miasto Qassasin. Dalsza wędrówka to przekroczenie granicy z Egiptem, które nastąpiło 12.02.1944 r. W Egipcie Władysław Dąbrowski zakończył ostateczne przygotowanie do wyruszenia na front już jako kierowca czołgu 15 Pułku Ułanów Poznańskich.
Wraz z macierzystym pułkiem wchodzącym w skład 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu 21.02.1944 r. dotarł drogą morską z Port Said w Egipcie do Włoch, wyładunek w porcie Tarent. Od następnego dnia 22.02.1944 r. Pułk uczestniczył w walkach na Półwyspie Apenińskim. Pierwsze starcie z wrogiem nastąpiło z udziałem Władysława Dąbrowskiego w mieście Capracotta. Ostatecznie pułk dotarł do miasta Viticuso, gdzie zostawiono sprzęt i pieszo żołnierze pułku dotarli do linii frontu, zajmując wzgórze Castellone wraz z Pułkiem Ułanów Karpackich. Następnie Władysław Dąbrowski uczestniczył wraz ze swym pułkiem w walkach o Monte Cassino.
18.05.1944 r. 15 Pułk Ułanów Poznańskich Władysława Dąbrowskiego otrzymał wraz z Pułkiem Ułanów Karpackich zadanie zdobycia Linii Hitlera. Następnie uczestniczył w walkach o wyzwolenie Ankony, Fermo, Loreto, gdzie nastąpiło zakończenie działań wojennych Pułku. Nowym zadaniem dla żołnierzy i oficerów Pułku było stworzenie nowej brygady pancernej. Po przeszkoleniu trzech nowych jednostek pancernych na czołgach Sherman utworzono nową jednostkę – 14 Wielkopolską Brygadę Pancerną składającą się z3 Pułku Ułanów Śląskich, 10 Pułku Huzarów i 15 Pułku Ułanów Poznańskich.
Po zakończeniu II wojny światowej i przetransportowaniu 2 Korpusu do Wielkiej Brytanii Władysław Dąbrowski był uczniem Kursów Maturalnych nr 1/ Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące nr 1 dla żołnierzy 2 Korpusu w Barnsley (South Yorkshire, Anglia), gdzie zdał maturę w 1947 r.

Po demobilizacji z Polskich Sił Zbrojnych Władysław Dąbrowski zdecydował się na powrót do Polski. Do Kraju przybył 24.02.1948 r. do Gdyni i zamieszkał w Gdańsku, gdzie już przebywali jego rodzice (ojciec Władysław także był żołnierzem 2 Korpusu) oraz brat. Pracował początkowo jako mechanik, a następnie przez wiele lat jako księgowy. W III RP awansowany do stopnia kapitana. Bardzo aktywny w działalności kombatanckiej, uczestnik licznych uroczystości związanych z 2 Korpusem i upowszechnieniem działań żołnierzy polskich na froncie włoskim.

polskie: Krzyż Walecznych, Medal Wojska, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr legit. 23744), Krzyż Zesłańców Sybiru, Krzyż Czynu Bojowego PSZ na Zachodzie, Złoty Medal Zasługi dla Obronności Kraju, Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości, Medal Pro Patria, Medal Pro Bono Poloniae, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi, Medal za kultywowanie pamięci o żołnierzach 2 Korpusu Polskiego, Krzyż Pamiątkowy 3 Dywizji Strzelców Karpackich; brytyjskie: Africa Star, Italy Star, 1939-45 Star, The Defence Medal, The War Medal 1939-45

drugie imię – Antoni

Tata Władysław (31.01.1902-16.04.1976) w wieku 17 lat wstąpił do Legionów, był ułanem. Uczestnik zdobycia Kijowa przez oddziały polskie. Ciężko ranny w walkach w nogi przebywał na leczeniu w szpitalu w rodzinnej Warszawie, a następnie w służbie w warsztacie mechanicznym WP w czasie wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. Po 1920 r. rusznikarz Policji Państwowej skierowany do służby w Nowogródku, gdzie sprowadził część swojej rodziny. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. Internowany na Litwie. Po zajęciu Litwy przez Sowietów więziony w obozie jenieckim Kozielsk II, a następnie w Murmańsku (batalion rusznikarzy). Po zawarciu Układu Sikorski-Majski wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Ewakuowany wraz z pierwszym rzutem oddziałów polskich z ZSRR na Bliski Wschód z uwagi na przydział do oddziałów budujących obozy dla przybywających żołnierzy polskich z ZSRR. Z synem spotkał się w Iraku. Żołnierz 2 Korpusu. Do Polski powrócił wcześniej niż syn do żony i drugiego syna Jerzego oraz swego brata, który przeniósł się po II wojnie światowej z Warszawy do Gdańska. Zmarł w 1976 r. i został pochowany na Cmentarzu Centralnym Srebrzysko w Gdańsku – rej. III, TAR II, rząd 2, grób 65.

Mama Urszula Rozpierska (ur. 15.10.1897 r.) przeżyła wraz z młodszym synem Jerzym na zesłaniu początkowo w kołchozie w Kazachskiej SRR. a po utworzeniu Związku Patriotów Polskich zostali przeniesieni do wschodniej Ukrainy, gdzie przebywali do 1946 r. Powrócili do Polski transportem repatriacyjnym początkowo do Warszawy, a następnie do Gdańska, gdzie zamieszkali na stałe. Tam połączyli się z powracającymi z Anglii w oddzielnych transportach – mężem i starszym synem. Zmarła 09.12.1978 r. i jest pochowana z mężem w Gdańsku.

Młodszy brat Władysława – Jerzy (ur. 14.04.1928) po powrocie z mamą z zesłania w ZSRR zmarł 12.06.1948 r. na żółtaczkę i został pochowany na Cmentarzu Garnizonowym w Gdańsku – kwatera 19, rząd D2, grób 5.

Władysław Dąbrowski był żonaty, mają dwie córki i dwóch synów.

kpt. Władysław Dąbrowski, Warszawa, maj 2021 r.; źródło: https://powp.wp.mil.pl/

archiwum rodzinne Władysława Dąbrowskiego; archiwum Fundacji Znaki Pamięci; krzyz.montecassino.eu; archiwum WBH (sygn. II.53.8739)