Czego szukasz, przyjacielu?

Członek tajnego skautingu polskiego .W 1915 r. był drużynowym III Kijowskiej Drużyny Harcerzy i członkiem Naczelnictwa Harcerstwa na Rusi i w Rosji. Podczas I wojny światowej był żołnierzem Tajnej Polskiej Organizacji Wojskowej na Ukrainie i był Komendantem Wojsk Oddziału Harcerskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej służył w 35 Pułku Piechoty, a w lecie1920 r. był dowódcą plutonu w 7 Pułku Piechoty Legionów. W II Rzeczypospolitej do 1926 r. był przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu VI we Lwowie i był oficerem Wojska Polskiego w 9 Pułku Piechoty.
W latach 1927-1929 był dowódcą w szkole podoficerskiej. W 1934 r. ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie, gdzie był w latach 1936-1939 wykładowcą w stopniu majora dyplomowanego. Od 1934 r. do 1936 r. był oficerem sztabu 11 Dywizji Piechoty.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. był oficerem operacyjnym Grupy Operacyjnej w Armii Obwodowej “Prusy”. W zimie 1939/1940 przedostał się na Węgry. Uciekł z obozu, w którym został internowany, i przedostał się na Bliski Wschód.

Na Bliskim Wschodzie pełnił funkcję Szefa Oddziału III w Sztabie Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie Szefa Oddziału III Operacyjnego dowództwa 2 Korpusu Polskiego w Iraku i podczas kampanii we Włoszech. Równolegle ze służbą wojskową w październiku 1941 r. wziął udział w Konferencji Harcerskiej w Tel-Awiwie i został Przewodniczącym Rady Starszyzny ZHP na Wschodzie. W lipcu 1942 r. na Walnym Zjeździe ZHP na Środkowym Wschodzie został Przewodniczącym na Środkowym Wschodzie (później ZHP na Wschodzie) i pełnił tę funkcję do listopada 1948 r. Członkowie Rady jak i 95% instruktorów to żołnierze Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.
Rada i Komendant ZHP prowadzili swą pracę za zezwoleniem i poparciem dowództwa Armii na Wschodzie w ścisłym i w zgodnym porozumieniu z przedstawicielami władz administracji cywilnej i szkolnej organizując drużyny harcerskie przede wszystkim w obozach uchodźców polskich na Bliskim Wschodzie, w Indiach czy Afryce.

W lutym 1946 r. został wybrany wiceprzewodniczącym ZHP, które kontynuowało tradycje i struktury przedwojennego Związku już na uchodźstwie, a od 4 marca 1951 r. aż do przedwczesnej śmierci był Przewodniczącym ZHP poza granicami kraju. Pogrzeb zmarłego na zawał serca Płk. Sieleckiego odbył się w Londynie 12.09.1952 r.

Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Walecznych, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 86), Krzyż Niepodległości z Mieczami i wiele innych

żona – Henryka Maria Winiarska-Masztelarz – ślub odbył się w Londynie 07.06.1947 r.

płk Stanisław Sielecki, oficer 2 Korpusu, źródło: Instytut Pamięci Narodowej

archiwum Fundacji Znaki Pamięci