Czego szukasz, przyjacielu?

Podczas I wojny światowej służył w Legionach Polskich. Po zakończeniu wojny jako były oficer Legionów oraz armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu podporucznika. W listopadzie 1918 r. brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. W stopniu podporucznika służył w 9 Pułku Artylerii Polowej podczas wojny polsko-bolszewickiej i za swoje czyny otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego nr 1872. Został awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r. W 1923 r. oficer 9 Pułku Artylerii Polowej. 1 lipca 1923 r. awansowany do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem. W 1924r. i w kolejnych latach 20 i 30-tych służył w 17 Pułku Artylerii Polowej. 2 grudnia 1930 r. awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1stycznia 1931 r. i 36 lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1930 r. – dowódca dywizjonu. W czerwcu 1934 r. został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W listopadzie 1935 r. został przeniesiony do 26 Pułku Artylerii Lekkiej w Skierniewicach na stanowisku dowódcy III dywizjonu, na którym pozostał do1937 r. Podpułkownik ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 r. i 28 lokatą w korpusie oficerów artylerii. Do sierpnia 1939 r. pełnił służbę jako I zastępca dowódcy 11 Pułku Artylerii Lekkiej w Stanisławowie na Kresach Wschodnich II RP.

Po wybuchu II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej jako dowódca 11 Pułku Artylerii Lekkiej. Po zajęciu Kresów Wschodnich przez Sowietów 17 września 1939 r., został aresztowany przez nich w dniu 11 października 1939 r. Więziony w więzieniu nr 1 we Lwowie. 7 czerwca 1941 r. został skazany przez specjalny sąd sowiecki na karę 8 lat łagrów. Więzień Siewwostłagu na Dalekim Wschodzie ZSRR. Zwolniony z niewoli sowieckiej na mocy Układu Sikorski – Majski 7 września 1941 r.

Po odzyskaniu wolności wstąpił do formowanych w ZSRR Polskich Sił Zbrojnych. Od 1.10.1941 r. do 9.01.1942 r. był dowódcą 6 Pułku Artylerii Lekkiej, potem dowódcą artylerii dywizyjnej 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty. Po ewakuacji z ZSRR na Bliski Wschód i reorganizacji Wojsk Polskich na tym terenie od 7 kwietnia 1942 r. do 3 maja 1947r. ponownie dowodził 6 Pułkiem Artylerii Lekkiej. W międzyczasie awansował na stopień pułkownika. Uczestniczył w kampanii włoskiej 2 Korpusu jako dowódca 6 Lwowskim Pułkiem Artylerii Lekkiej 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu, w tym w bitwie o Monte Cassino.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w Londynie w 1979 r.

polskie:
przed II wojną światową – Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 1872), pięciokrotnie Krzyż Walecznych; Złoty Krzyż Zasługi (1932 r.)
w czasie i po II wojnie światowej – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1976 r.), Złoty Krzyż Zasługi (1978 r.), Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino nr 21399

drugie imię – Tomasz

mjr Czesław Obtułowicz, rok 1934; źródło: archiwum WBH

archiwum WBH; G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz „Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945”, Koszalin; Indeks Represjonowanych IPN; krzyz.montecassino.eu; https://www.findagrave.com/memorial/285412599/czes%C5%82aw-tomasz-obtu%C5%82owicz