Czego szukasz, przyjacielu?

17 października 1917 r. wstąpił w szeregi Wojska Polskiego. W czasie służby awansował do stopnia kaprala w korpusie podoficerskim. W 1930 r. w czasie służby w wojskach pancernych uzyskał awans do stopnia plutonowego. W 1931 r. zdał maturę w trybie eksternistycznym i został skierowany do bydgoskiej szkoły kształcącej podoficerów zawodowych na oficerów. Zastępca dowódcy plutonu w kompanii karabinów maszynowych. Absolwent Szkoły Podoficerskiej dla Podoficerów w Bydgoszczy.
Podporucznik ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1933 r. Został wcielony do 14 Pułku Piechoty we Włocławku, gdzie pełnił funkcję w latach 1933-34 dowódcy plutonu w 4 kompanii strzeleckiej w 2 batalionie oraz dowódcy plutonu w 6 kompanii strzeleckiej w 2 batalionie (17.09.1934r.). W 1935 r. podporucznik, a od 01.01.1936 r. porucznik 14 Pułku Piechoty. 21 września 1936 r. dowodził plutonem w 3 kompanii ckm w 3 batalionie tego pułku.
Rozkazem z 22 lutego 1937 r. został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, przydzielony do batalionu KOP „Sejny”, wyznaczony przez dowódcę na stanowisko dowódcy plutonu w kompanii karabinów maszynowych.
Od 8.11.-12.1937 r. w zastępstwie pełni funkcję dowódcy kompanii karabinów maszynowych, a od 23.05 do 10.07.1938 r. obowiązki dowódcy tejże kompanii.
Prezes Spółdzielni Spożywców KOP „Zgoda” założonej przy macierzystym batalionie.
W grudniu 1938 r. – zastępca prezesa zarządu Wojskowego Klubu Sportowego „Sejny”.
Prezes sekcji strzeleckiej tego Klubu. Od 17 lutego 1939 r. – członek Komisji Rewizyjnej WKS „Sejny”.
31 marca 1939 r. rozkazem dowódcy brygady KOP „Grodno” został wyznaczony asesorem Wojskowego Sądu Rejonowego w Grodnie, nadal pozostawał dowódcą plutonu w kompanii karabinów maszynowych.

W kampanii wrześniowej dowódca kompanii ckm odtworzonego / po zdemobilizowaniu 2 batalionu 134 Rezerwowego Pułku Piechoty/ batalionu KOP „Sejny”. 6 września 1939 r. wyruszył z batalionem z Sejn, by 17 września dotrzeć nad Niemen. 24 września 1939 r. z resztkami batalionu KOP „Sejny” przekroczył granicę z Litwą i został internowany w Olicie. Po zajęciu Litwy przez wojska sowieckie 10 lipca 1940 r. został umieszczony w obozie w Putywlu na Ukrainie, a od 22 czerwca 1941 r. więziony w obozie NKWD w Griazowcu /Rosja/. Uwolniony na skutek Układu Sikorski- Majski z lipca 1941 r.

Po ogłoszeniu tzw. „amnestii” 3 września 1941 r. wstąpił w Tatiszczewie do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Od 5 marca 1942 r. w Kaindzie / Kirgistan/ – słuchacz Szkoły Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej dla nowych elewów, wchodzącej w skład Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej. Jako członek korpusu oficerów broni pancernych został komendantem I promocji tejże szkoły.
W marcu 1942 r. kadra i słuchacze transportowani koleją, docierają do Krasnowodzka, skąd 2 kwietnia 1942 r. wypływają statkiem do Persji.
27 kwietnia 1942 r. Szkoła zostaje przeniesiona do Egiptu, następnie do Palestyny, potem do Iraku.
Komendant Szkoły Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej przez cały okres trwania. Żołnierz 4 Batalionu Czołgów, od 1 marca 1944 r. – w stopniu kapitana. Uczestnik kampanii włoskiej 2 Korpusu, w tym bitwy o Monte Cassino.
5 lipca 1946 r. – z Gubbio do Maceraty. Obóz przejściowy w Neapolu, skąd 15 lipca 1946 r. odpłynęli statkiem do Wielkiej Brytanii, gdzie przybył 22 lipca 1946 r. Obóz w Hardwich Hall w hrabstwie Derbyshire – 7 Pułk Pancerny, w którym pełni obowiązki zastępcy dowódcy pułku. 7 sierpnia 1946 r. – dowódca szwadronu w 7 Pułku Pancernym. Przewodniczący Kapituły Odznaki Pułkowej Pułku 7 Pancernego. Od 26 marca 1947 r. – oficer Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia.

Mieczysław Kłosiński pozostał na emigracji. Uzyskał tytuł inżyniera. Władze emigracyjne awansowały go w 1947 r. do stopnia majora. Na początku 1952 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie 18 lutego dotarł do Nowego Jorku. Ostatecznie osiadł w New Haven (stan Connecticut). Używał zmienionego nazwiska – Mitchell Klosinski.

Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Brązowy Krzyż Zasługi, Brązowy Medal za Długoletnią Służbę
Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino, Medal Wojska, Gwiazda za Wojnę 1939-1945, Gwiazda Italii, Odznaka Pułkowa Pułku 7 Pancernego, Odznaka pamiątkowa 2 Korpusu Polskiego.

Żona Cecylia z d. Kurowska (ur.30.12.1907 r. w Sierpcu, zm. 04.09.1986 r. we Włocławku) – była córką emerytowanego st. sierżanta 14 Pułku Piechoty. Związek małżeński z Panem Kłosińskim zawarty 27 czerwca 1936 r.
Syn Tadeusz Mieczysław (ur.17.06.1937 r. w Grodnie, zmarł 01.09.2002 r. we Włocławku).
Oboje spoczywają na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku – sektor 34, rząd 3, grób 41. Tu również jest symboliczna płyta p. Mieczysława.

Mieczysław Kłosiński, źródło: Muzeum Polskich Formacji Granicznych

T. Kryska-Karski, H. Barański, „Piechota 1939-1945”- Zeszyt 15 – Instytut Polski Londyn 1974
IPN- Indeks Represjonowanych
Włodzimierz Samira – „Polska broń pancerna w ZSRR”, „Przegląd Kawalerii i Broni Pancernej” Nr 92, Londyn 1978