Czego szukasz, przyjacielu?

WE okresie II Rzeczypospolitej zamieszkiwał w Borysławcu.
Uczęszczał do Szkoły w Samborze.Harcerz.

IX.1939r.- ochotnik – kompania strzelecka w Borysławcu.Ochrona Polaków przed Ukraińcami.
Po agresji ZSRR – 17.09. usiłował przedostać się na Zachód w lutym 1940r.Został aresztowany przez NKWD na granicy z Węgrami.
Osadzony w więzieniu we Lwowie, został skazany na 5 lat pozbawienia wolności.
W 1940r. – przeniesiony do Starobielska, później do łagru w Iwdielu – ob.Swierdłowski-Ural.
Amnestia.

25 września 1941r. – Tockoje – Armia Polska w ZSRR.- 6 Lwowska Dywizja Piechoty.W jej ramach 11.X.1941-28.02.1942r. – samodzielny batalion strzzelecki “Dzieci Lwowskich”.
03.1942r.-07.1942r. – Shahrisabz / Uzbekistan/.- przeszkolenie dla podchorążych na kursie prowadzonym w Szkole Oficerów Rezerwy.Później – 16 Lwowski Batalion Strzelców.
Marzec 1943r. – 5 Kresowa Dywizja Piechoty.
Szlak bojowy – Iran-Irak-Palestyna-Liban-Egipt, dalej Włochy.
Od lutego 1944r. – 16 Lwowski Batalion Strzelców.- kampania włoska.Walki nad rzeką Sangro, bitwa o Monte Cassino.
W bitwie o Monte Cassino – dowódca oddziału szturmowego atakującego wzgórze “Widmo”.zostaje ranny.
Bitwa o Anconę oraz w Apeninach Emiliańskich X.1944r., gdzie zostaje po raz drugi ranny w szczękę i płuco w czasie zmagań pod Civitellą.Przebywał w szpitalu w Rzymie i Neapolu.
Powrócił na pole walki – zdobycie Predappio oraz dalej na szlaku bojowym do Bolonii.
kwiecień 1945r. awans na stopień podporucznika.
15 kwietnia 1945r. – Bolonia- po raz trzeci ranny, w tym ponownie w szczękę.
1946r. Wielka Brytania- Londyn.Polski Korpus Przysposobienia i Rozmieszczenia, w którym służył do 1947r.Zdemobilizowany w 1947r.

Pracownik huty szkła, firmy produkującej izolacje, przez 10 lat-asystent szefa działu finansowego w The Daily Telegraph.
Działacz SPK.Prezes Fundacji Pomocy Wdowom, Sierotom i Inwalidom 5 Kresowej Dywizji Piechoty.
Prezes Zgromadzenia Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari, Prezes Funduszu Pomocy 5 Kresowej Dywizji Piechoty, Prezes Koła Oddziału 16 Lwowsskiego Batalionu Strzelców.V-prezes Związku Zołnierzy 5 Kresowej Dywizji Piechoty.
Udzielał się w życiu społecznym i polonijnym.
Członek rady Związku Polaków w Wielkiej Brytanii.
Mimo przybywających lat aktywny w życiu Polonii, uczestniczył w uroczystościach i spotkaniach kombatantów także w Polsce.
15 kwietnia 2012r. w 90-tą rocznicę urodzin Jan Ciechanowski p.o.Kierownika Urzędu d/s Kombatantów, na spotkaniu w Ognisku Polskim w Londynie wręczył p.Wolwowiczowi pamiątkową szablę.
Od połowy lat 60-tych odwiedzał Sanok.
4 kwietnia 2014r. część prochów w/w została pochowana w grobowcu rodziców na Cmentarzu Centralnym w Sanoku.Pozostałe prochy spoczęły w Warszawie, na Cmentarzu Wojskowym -Powązki – kw.AB29-kol-1-6

Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari- za bohaterstwo w postaci zniszczenia mostu podczas walk o Bolonię
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 6.11.2006- za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za rozwijanie polsko-brytyjskiej współpracy,za działalność społeczną, kombatancką i polonijną
Krzyż |Kawalerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej-14.01.1999r. – za wybitne zasługi w działalności polonijnej i kombatanckiej
Krzyż Walecznych, Złoty Krzyż Zasługi,Medal Wojska,Krzyż Monte Cassino,Krzyż Czynu Bojowego PSZZ, Krzyż Kampanii Wrześniowej,Złota Odznaka Skarbu Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej, Medal “Pro Patria”,Medal “Pro Memoria”,Gwiazda 1939-1945/Wielka Brytania/,Gwiazda Italii, Medal Obrony / Wielka Brytania/, Medal Wojny 1939-1945 / Wielka Brytania/.

ojciec Wiktor/ 1887-1971/ inżynier kopalnictwa naftowego
mama Tekla – /1894-1981/ – nauczycielka
brat Ryszard / 1894-2015/ – harcerz, instruktor ZHP, żołnierz ZWZ-AK, inżynier
siostra Alicja /ur.1928r./ – harcerka, nauczycielka-polonistka
żona Stefania z d.Wojewódka / 1927-1989/ – żołnierz Pomocniczej Służby Kobiet
dzieci: syn Jerzy i córka Jolanta

Instytut Polski i Muzeum im.gen.W.Sikorskiego Londyn
Odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino
Bartosz Błażewicz- “Ostatni powrót bohatera”- Tygodnik Sanocki Nr 15 z 11 kwietnia 2014r.
Paulina Gotfryd – “Ciągle martwiłem się o swoich żolnierzy” – wrzesień 2009r.
“Pożegnanie płk Wiesława Jana Wolwowicza” F.Gryko- Kombatant nr 1/2014