Czego szukasz, przyjacielu?

Pochodził z rodziny żydowskiej. Jego ojciec był bratem Adeli Tuwim z d. Krukowskiej, matki Ireny i Juliana Tuwimów.
W latach 1920-1923 ukończył studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego i na Wydziale Dramatycznym Konserwatorium Muzycznego w Warszawie w klasie śpiewu.
Swój pierwszy angaż do Kabaretu Qui Pro Quo zawdzięczał swojemu kuzynowi J. Tuwimowi, który polecił go Jerzemu Boczkowskiemu. Pierwszą piosenkę „Puchowy śniegu tren” pod pseudonimem Kazimierz Zawisza nagrał w Studiu Nagrań Bronisława Rudzkiego.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego występował w teatrach i kabaretach stołecznych – Qui Pro Quo (1924-1930), Banda (1931-1932), Morskie Oko (1933), Cyganeria, Cyrulik Warszawski, Wielka Rewia, a w 1939 r. założył własny teatr Ali Baba.
Na srebrnym ekranie pojawił się pierwszy raz w 1927 r., tworząc z Adolfem Dymszą popularną parę komików znaną powszechnie jako Lopek i Florek. Słynny duet pojawił się m.in. w „Janku Muzykancie”(1930), „Ułani, ułani, chłopcy malowani” (1932), „Co mój mąż robi w nocy” (1934) i legendarnym „Ada to nie wypada” (1936).

Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 r. trafił do getta na warszawskiej Woli, gdzie występował w jednym z kabaretów. Z getta uciekł i znalazł się w gronie artystów, którzy zbiegli z Warszawy do Białegostoku, pod okupację sowiecką. W Białymstoku został kierownikiem artystycznym Teatru Miniatur. Siedziba Teatru mieściła się w Teatrze Miejskim im .J. Piłsudskiego. Z zespołem występował na terenach okupowanych przez ZSRR.

Zimą 1941 r. dotarł do Buzułuku, miejsca formułowania się Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR pod dowództwem gen. Andersa. Tam już jako sierżant, objął pieczą Czołówkę Teatralną, zwaną także Czołówką Rewiową. U boku 2 Korpusu przeszedł szlak bojowy przez Iran, Irak, Syrię, Palestynę, Egipt i Włochy jako żołnierz Sekcji Widowiskowo-Rozrywkowej 2 Korpusu (nr ewid. 1901/94).

Po wojnie wyemigrował do Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych. Przez 8 lat mieszkał w Argentynie, gdzie z J. Petersburskim prowadził teatr muzyczny El National. Był także dyrektorem polonijnego Teatru Rozmaitości w Buenos Aires- od 1952 r. pod nazwą Nasz Teatr.
W 1956r. powrócił do Polski. W 1957 r. objął stanowisko dyrektora Teatru Syrena, a dwa lata później drugą scenę- Teatr Buffo. W latach 60-tych w kawiarni Hotelu Bristol w Warszawie prowadził autorski kabaret „U Lopka”.
Przewodniczył Państwowej Komisji Egzaminacyjnej dla Artystów Estrady. Członek ZASP /1924-1950/, SPATiF – ZASP / 1950-1982/, ZAIKS /1928-1984/.
Jako zagorzały kibic piłki nożnej w 1982r. ufundował nagrodę dla piłkarza, który w czasie mundialu w Hiszpanii strzeli pierwszą bramkę dla Polski.
Swoje wspomnienia opisał w książkach: „Moja Warszawka”/1968/, „Mała encyklopedia kabaretu”/1982/, „Z Melpomeną na emigracji”/1987/- wydanej po śmierci artysty.

Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 48297), Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”, Złota Odznaka Honorowa „Za zasługi dla Warszawy”(1965), Nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za całokształt pracy artystycznej oraz osiągnięcia w dziedzinie programów rozrywkowych TVP

żona Władysława Krukowska – aktorka, także żołnierz 2 Korpusu, ur.19.09.1907 r. w Krakowie, zmarła 22.10.1983 r. w Warszawie.

Przedwojenne zdjęcie Kazimierza Krukowskiego, źródło: Internetowy słownik biograficzny artystów scen polskich

Zbigniew Adrjański „Kalejdoskop estradowy. Leksykon polskiej rozrywki 1944-1989 – artyści, twórcy, osobistości” Warszawa Bellona 2002
Ludwik Sempoliński „Wielcy artyści małych scen” – Warszawa Czytelnik 1977
„Cmentarz Powązkowski w Warszawie”, Warszawa 1984
„Cmentarz Stare Powązki. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne” 2021