Czego szukasz, przyjacielu?

Skończył szkołę powszechną, a w 1938 r. rozpoczął naukę w szkole rolniczej w Białokrynicy. Należał do Związku Strzeleckiego. W sierpniu 1939 r. Związek współpracował z tzw. Strażą Obywatelską.

Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej został dołączony we wsi Moskalówka do internowanych policjantów i żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza. Dotarł pieszo do Wiśniowca, a następnie trasa Jampol-Szybenna-Szepietówka- Ostróg- koszary 19 Pułku Ułanów. 22 października 1939 r. wrócił do domu – Futor Bukowskiego. 10 grudnia 1939 r. został aresztowany przez Sowietów w Białozórce i przetrzymywany w areszcie gminnym. Następnie więziony w miejscowościach: Łanowce-Krzemieniec-Białozórka- Tarnopol aż do 22 czerwca 1941 r. W końcu sierpnia przewieziony do Magnitogorska, a pod koniec września 1941 r. więzienie w Wierchnieuralsku na południowym Uralu.

Po ogłoszeniu Układu Sikorski-Majski w 1941 r. zwolniony z niewoli wstąpił na ochotnika do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR w Ługowoje – 10 Dywizja Piechoty. 26 marca 1942 r. wraz ze swym macierzystym pułkiem ewakuowany w trakcie I ewakuacji wojsk polskich do Iranu (Krasnowodsk-Morze Kaspijskie-tankowiec-Iran-Pahlavi). W połowie kwietnia 1942 r. wyruszył z wojskiem przez Irak, Jordanię do Palestyny. W maju 1942 r. otrzymał przydział do 1 Pułku Artylerii Lekkiej 3 Dywizji Strzelców Karpackich 2 Korpusu. Po przeszkoleniu rekruckim i ćwiczeniach na poligonie otrzymał urlop, w czasie którego zwiedzał Jerozolimę, Betlejem, Tel-Aviv i inne miasta. Powrót trasą port Suez-Morze Czerwone-Ocean Indyjski-Zatoka Perska do Basry. Stamtąd samochodem do Quizil Ribat. Pod Mosulem ukończył Szkołę Podoficerską Artylerii.
W listopadzie 1943 r. Dywizja wróciła do Egiptu. Po zaokrętowaniu w Port Said dotarł do Taranto we Włoszech. Uczestnik kampanii włoskiej 2 Korpusu wraz ze swym macierzystym 1 Karpackim Pułkiem Artylerii Lekkiej (nr ewid. 1922/82, bombardier). Od połowy kwietnia 1944 r.- pod Monte Cassino. Dalej walki nad Adriatykiem, Rimini i Bolonia. W Bolonii został zwolniony z funkcji działowego 2 działonu 1 baterii i odkomenderowany do Warsztatów Uzbrojenia Korpusu na kurs praktyczny. Ukończył kurs z dyplomem samodzielnego puszkarza i powrócił do macierzystego pułku na pozycję puszkarza 1 baterii.

Henryk Kozubski zdecydował się po zakończeniu II wojny światowej pozostać na emigracji. W 1946 r. przypłynął na podkładzie okrętu „Sea Robin” do Kanady. 11 listopada – port Halifax, 15 listopada -Winnipeg (Manitoba). Praca na farmie w Petersfield. W grudniu 1947 r. powrócił do Winnipeg. Od stycznia 1948 r. rozpoczął pracę w przedsiębiorstwie „Vulkan Iron and Engineering”, od 1952 r. – superintendent aż do 1975 r. Na emeryturę przeszedł w wieku 65 lat w 1987 r. Aktywny członek Stowarzyszenia Polskich Kombatantów Koło nr 13, w tym jego prezes oraz Royal Canadian Legion branch 34. Po przejściu na emeryturę zasiadał także w Zarządzie Kasy Kredytowej SPK, był członek chóru „Sokół”.

Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 6274)

Z pierwszego małżeństwa miał dwoje dzieci, z drugiego córkę.

„Przez boje, przez znoje, przez trud : kombatanckie losy” oprac. Kazimierz Patalas, Stowarzyszenie Polskich Kombatantów w Kanadzie, Koło nr 13 w Winnipegu, 1996 r./ „Providence watching. Journeys from Wartorn Poland to the Canadian Prairies” edited by Kazimierz Patalas, University of Manitoba Press, 2003; Polish Exiles of WW2 Inc. www.polishexilesofww2.org; “Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich 1942-1987″, Londyn 1991; krzyz.montecassino.eu; findagrave.com