Czego szukasz, przyjacielu?

Do 1905 r. uczył się w gimnazjum w Kaliszu, skąd został wydalony za udział w strajku szkolnym. Naukę kontynuował w Szkole Handlowej w Kaliszu, a później w Kiszyniowie. W 1910 r. uzyskał polską maturę. W 1913 r. wstąpił do Instytutu Technologicznego w Petersburgu, gdzie brał czynny udział w polskim ruchu niepodległościowym. 1 lutego 1915 r. powołany do armii rosyjskiej, słuchacz wojskowych szkół technicznych, następnie na froncie I wojny światowej do 13 listopada 1917 r. Pełnił służbę w oddziałach inżynieryjnych i telegraficznych. Na własną prośbę przeniesiony w październiku 1917 r. do I Korpusu Polskiego w Rosji. Uczestniczył w walkach z bolszewikami (Krzyż Walecznych). 10 listopada 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego – po weryfikacji z zatwierdzonym stopniem kapitana. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego (dowódca kompanii) i wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. (dowódca batalionu, Virtuti Militari). Po zakończeniu walk o granice Polski oficer służby stałej w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Absolwent francuskiej Wojskowej Szkoły Inżynierii (1921-1924). W 1924 r. awansowany do stopnia majora, w 1932 r. – podpułkownika (z 1 lokatą w korpusie), w 1938 r. – pułkownika. W latach 1929-1931 zastępca dowódcy 3 Batalionu Saperów Wileńskich, 1931-1935 – dowódca 7 Batalionu Saperów Wielkopolskich, 1935-1939 – I zastępca Dowódcy Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. 18 września przekroczył granicę polską z Rumunią. 10 grudnia dotarł do Francji, by do czerwca 1940 r. pełnić funkcję komendanta Kursu dla Oficerów Saperów w Wersalu. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii – organizator polskich formacji saperskich, dowódca saperów 1 Korpusu.

W grudniu 1942 r. skierowany na Bliski Wschód, gdzie objął dowództwo saperów 2 Korpusu. Funkcję tę pełnił do rozwiązania Korpusu w 1947 r. Uczestnik całej kampanii włoskiej, w tym bitwy o Monte Cassino. Po zakończeniu II wojny światowej i przybyciu oddziałów polskich z Włoch do Wielkiej Brytanii wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia i objął stanowisko Inspektora Saperów.

Po demobilizacji z Polskich Sił Zbrojnych pozostał na emigracji. W latach 1949-1964 aż do przejścia na emeryturę pracował w Londynie w firmie wysyłkowej. Aktywny w środowiskach kombatanckich, awansowany w 1964 r. do stopnia generała brygady. Zdecydował się ostatecznie na powrót do Polski. Przybył do ojczyzny 12 maja 1970 r. w dniu śmierci swego dowódcy w 2 Korpusie – gen. W. Andersa. Zmarł w Warszawie w 1971 r. i został pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Bródnowskim.

polskie – Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari (nr 38), Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (nr 5009), Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Walecznych (dwukrotnie), Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 13), Medal Niepodległości, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1920; brytyjskie, rosyjskie i włoskie

żona Zofia Maria Murzynowska (1903-1994)
dzieci : Krystyna (ur.1929 r.) i Henryk (1933-2015) – prof. dr hab., pracownik naukowy Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, doktor honoris causa Akademii Rolniczej w Lublinie

archiwum Wojskowego Biura Historycznego; Spis odznaczonych Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino; archiwum Fundacji Znaki Pamięci