Czego szukasz, przyjacielu?

Rodzina w 1920 r. przyjechała z Kijowa do Polski. Zamieszkała we Włocławku, później w Toruniu. Jerzy rozpoczął w 1928 r. naukę w Państwowym Gimnazjum im. M. Kopernika w Toruniu. Po zdaniu matury w 1937 r. w Gimnazjum im. Marszałka E. Śmigłego-Rydza w Bydgoszczy został przyjęty do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. W sierpniu 1939 r. otrzymał przydział do jednostki artylerii w Górze Kalwarii i wyznaczony na dowódcę oddziału ochrony sztabu „Pilica” w Grójcu.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. – plutonowy podchorąży w 1 Pułku Artylerii Najcięższej. 18 września 1939 r. w okolicach Dubna w czasie ewakuacji wojska na wschód dostał się do niewoli sowieckiej. Do listopada 1939 r. przebywał w obozie jenieckim w Nowogrodzie Wołyńskim.
Następnie został przetransportowany do Zagłębia Donieckiego, gdzie pracował w kamieniołomach.
W czerwcu 1940 r. przewieziono jeńców do Republiki Komi, do pracy przy budowie kolei na trasie Kotłas-Workuta. W obozowej administracji pełnił funkcję referenta ds. wyżywienia. Na Uralu przebywał do lipca 1941 r. Stamtąd został przewieziony do obozu jenieckiego w Talicy w obwodzie iwanowskim.

Po tzw. „amnestii” dla obywateli polskich dotarł do tworzących się Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR pod dowództwem gen. Andersa w Tockoje. Otrzymał przydział do 6 Pułku Artylerii Lekkiej oraz awans na stopień podporucznika. Z Armią gen. Andersa po ewakuacji w 1942 r. na Bliski Wschód przez Iran, Palestynę, Liban i Egipt w styczniu 1944 r., już jako żołnierz 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu Polskiego (nr ewid. 1919/60) dotarł do Włoch. Przeszedł cały szlak bojowy wraz ze swym 6 Pułkiem Artylerii Lekkiej od obrony nad rzeką Sangro, w marcu 1944 r. poprzez bitwę o Monte Cassino, walki o Ankonę (gdzie został ranny), aż do zdobycia Bolonii w kwietniu 1945 r. Po zakończeniu II wojny światowej w lutym 1947 r. przetransportowany do Wielkiej Brytanii.

W listopadzie 1947 r. po demobilizacji, powrócił do Polski. Zamieszkał w Poznaniu. W 1959 r. założył przy ZBoWiD Klub Monte Cassino. Pracował w Zakładach Zbożowych w Poznaniu, w Zakładzie Wydawnictw Szkolnych Domu Książki oraz Orbisie. W 1990 r. przeszedł na emeryturę. Był wieloletnim wiceprzewodniczącym poznańskiego oddziału Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych. Awansowany do stopnia podpułkownika. Zmarł w 2019 r. w Poznaniu. Jego pogrzeb odbył się 22 marca tegoż roku.

polskie: Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Wojska, Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (nr 21366), Krzyż Czynu Bojowego PSZ na Zachodzie (1989 r.), Medal Pro Patria; włoskie: Włoski Krzyż Walecznych, Oficerski Order Zasługi Republiki Włoskiej „Oerdine al Merito della Republika Italiana” (2000 r.)

drugie imię – Władysław

Ojciec Władysław z zawodu lekarz był w Kijowie dyrektorem polskiego szpitala, a matka pracowała w laboratorium. W 1920 r. rodzina przyjechała do Polski. Zamieszkała we Włocławku, później w Toruniu. Ojciec był naczelnym lekarzem garnizonu, a następnie naczelnym lekarzem Centrum Wyszkolenia Artylerii i Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. Po przewrocie majowym w 1926 r. został zwolniony z wojska. Kontynuował praktykę jako lekarz cywilny.

ppłk Jerzy Wojsym-Antoniewicz; źródło: „Głos Wielkopolski” (gloswielkopolski.pl), 22.03.2019 r.

„Głos Wielkopolski” „Wspomnienia żołnierzy Generała Andersa”; archiwum Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych; krzyz.montecassino.eu