Czego szukasz, przyjacielu?

Brunon Ignacy Kopiec lata dziecięce i szkolne spędził przy rodzicach w Czechowicach (pow. Bielsko) na Śląsku. Do roku 1939 ukończył 6 klas szkoły powszechnej oraz 4 lata gimnazjum w Bielsku. W tymże roku zdał egzamin do liceum w Bielsku.

II wojna światowa zastała rodzinę Brunona Kopca na Śląsku. W wieku niespełna 18 lat uciekł w kwietniu 1940 r. z kolegą, by wstąpić do Wojska Polskiego. Po uwięzieniu przez Sowietów skazany w 1940 r. na pracę w łagrze pod Peczorą.

Po „amnestii” na skutek układu Sikorski-Majski zwolniony z łagru w sierpniu 1941 r. dociera do Armii Polskiej w ZSRR w Tockoje i zostaje przyjęty w jej szeregi w dniu 21.09.1941 r. W ramach I ewakuacji w marcu 1942 r. wraz z oddziałami Wojska Polskiego zostaje przetransportowany na Bliski Wschód.

W 1942 r. ukończył w Persji szkołę podchorążych i został skierowany do 6 Batalionu Strzelców Karpackich 2 Brygady Strzelców Karpackich 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Podporucznik, nr ewidencyjny w 3 DSK: 1923/133. Po przejściu przeszkolenia wojskowego na Bliskim Wschodzie i pobycie został skierowany na front włoski.

W trakcie kampanii włoskiej Brunon Kopiec walczył nad rzeką Sangro oraz Senio, a także w bitwach o Monte Cassino, Ankonę i Bolonię. Po zakończeniu II wojny światowej rozpoczął naukę w Liceum Matematyczno-Fizycznym przy 3 Dywizji Strzelców Karpackich w Amandoli. W 1946 r. wraz ze szkołą został przetransportowany do Anglii, gdzie w obozie Bodney Airfield zdał egzamin dojrzałości oraz egzamin wstępny na Politechnikę w Londynie.

Brunon Kopiec przez kilka miesięcy studiował na Politechnice Londyńskiej. Po nawiązaniu kontaktu z rodziną ostatecznie zdecydował się w styczniu 1947 r. na powrót do Polski. Przybył do Kraju w lipcu 1947 r.

Po przyjeździe rozpoczął studia wyższe na Politechnice Wrocławskiej, które ukończył we wrześniu 1951 r. dyplomem. W latach 1951-73 pracował w biurach projektowych zakładów na Górnym Śląsku dochodząc do stanowiska głównego konstruktora. 8.04.1964 r. uzyskał tytuł doktora nauk technicznych na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej. Następnie pracował na stanowisku docenta dr inż. w Instytucie Transportu Samochodowego Wydziału Transportu Politechniki Śląskiej w Gliwicach.

Zamieszkał w Wiśle, gdzie po przejściu na emeryturę w 1984 r. aktywnie działał społecznie (spotkania z młodzieżą, w parafii). Wiele lat ciężko chorował. Zmarł w roku 2003 i został pochowany na Cmentarzu kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Wiśle.

Krzyż Walecznych (1945 r.), Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami (1944 r.), Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino (1944 r.), Medal Wojska (1945), Gwiazda Italii (1945 r.), Gwiazda za Wojnę (1945 r.), Srebrny (1956 r.) i Złoty Krzyż Zasługi (1960 r.), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Miał żonę – dr Teresę Kopiec i troje dzieci.

„Trzecia Dywizja Strzelców Karpackich 1942-1987″, Londyn 1991; archiwum Fundacji Znaki Pamięci; „Politechnika Śląska w Gliwicach 1978-1980”